INZICHT IN COLLARS VOOR HEDGING MET GEDEFINIEERDE RISICO'S
Een collar hedging-strategie combineert een covered call en een beschermende put om het neerwaartse risico te beperken en tegelijkertijd de potentiële winsten te beperken.
Een collarstrategie is een op opties gebaseerde risicomanagementbenadering die twee complementaire optieposities gebruikt om een longpositie in aandelen af te dekken. Concreet houdt dit in dat een gedekte call-optie wordt verkocht en een beschermende put-optie op dezelfde onderliggende waarde wordt gekocht. Deze structuur biedt bescherming tegen koersdalingen en beperkt tegelijkertijd het opwaartse potentieel. Beleggers maken over het algemeen gebruik van collars wanneer ze kapitaal willen behouden in volatiele markten en tegelijkertijd eigenaar willen blijven van de onderliggende waarde.
De collarstrategie wordt veel gebruikt door zowel institutionele als particuliere beleggers als middel om een gedefinieerde risicohedge te implementeren. Door een positie op te bouwen met bekende maximale verliezen en winsten, kunnen beleggers hun portefeuille beter afstemmen op de risicobereidheid en rendementsverwachtingen. De beschermende putoptie biedt een bodem voor potentiële verliezen, terwijl de gedekte calloptie inkomsten genereert die de premie van de putoptie kunnen compenseren.
Een standaard collar bestaat uit:
- Longpositie in aandelen – de belegger houdt de onderliggende waarde aan.
- Longputoptie – gekocht onder de huidige marktprijs om neerwaartse verliezen te beperken.
- Shortcalloptie – verkocht boven de huidige marktprijs om premie-inkomsten te genereren.
Deze configuratie creëert een 'collar' rond de koers van het aandeel, waarbinnen de belegger volledige blootstelling ervaart. Winsten en verliezen worden gemaximeerd voorbij de uitoefenprijs van de calloptie en de putoptie, wat effectief het risico-rendementsprofiel van de positie bepaalt.
Collars worden vaak gebruikt na een sterke stijging van de koers van een aandeel, wanneer beleggers winsten willen veiligstellen en zich willen beschermen tegen dalingen. De strategie wordt vooral veel gebruikt bij pensioenrekeningen en voor vermogensbehoud.
Historische context en institutioneel gebruik
Collars kregen bekendheid tijdens volatiele periodes zoals de financiële crisis van 2008 en de COVID-19-verkoopgolf van 2020. Veel institutionele beleggers, waaronder hedgefondsen, gebruiken collars met aangepaste uitoefenprijzen om grote aandelenposities af te dekken. Deze strategieën worden ook gebruikt in gestructureerde producten en ETF's met een gedefinieerde uitkomst.
Door zowel beschermende als inkomstengenererende elementen te integreren, maken collars portefeuillebeheer onder alle weersomstandigheden mogelijk, waarbij kansen en voorzichtigheid in onzekere markten in evenwicht worden gebracht.
In essentie is een collarstrategie gericht op het creëren van een band rond de potentiële resultaten van een belegging over een bepaalde tijdshorizon. Deze band wordt bepaald door de uitoefenprijzen van de call- en putopties. Een belegger die bijvoorbeeld 100 aandelen XYZ bezit die verhandeld worden tegen £50, kan een collar op de volgende manier implementeren:
- Koop één XYZ 3-maands putoptie van £45 – geeft het recht om de aandelen te verkopen tegen £45, waardoor het neerwaartse risico beperkt blijft tot £5 per aandeel.
- Verkoop één XYZ 3-maands calloptie van £55 – verplicht de belegger om de aandelen te verkopen tegen £55 als de marktprijs dit niveau overschrijdt, waardoor het opwaartse potentieel wordt beperkt.
Deze constructie definieert een maximaal verlies van £5 per aandeel (plus netto optiekosten) en een maximale winst van £5 per aandeel. Laten we de componenten van de strategie eens nader bekijken:
1. De long putoptie
De beschermende putoptie dient als verzekering tegen een daling van de waarde van de onderliggende waarde. Het zorgt ervoor dat de belegger zijn aandelen kan verkopen tegen de uitoefenprijs van de putoptie, ongeacht hoe sterk de marktprijs daalt. De kosten van deze verzekering zijn de putpremie, die varieert op basis van volatiliteit, looptijd en moneyness.
2. De short calloptie
De covered call genereert premie-inkomsten. Deze inkomsten verlagen of compenseren de kosten van de beschermende putoptie, waardoor de collar een kosteneffectieve hedge is. De belegger verliest echter alle winsten boven de uitoefenprijs van de calloptie. Als de aandelenkoers op de expiratie hoger is dan de calloptie, zullen de aandelen waarschijnlijk worden teruggekocht.
3. Nettokosten en break-even
De nettokosten van de collar zijn afhankelijk van het verschil tussen de ontvangen callpremie en de betaalde putpremie. In sommige scenario's, met name wanneer de callpremies hoog zijn, kan een collar worden opgezet tegen nul kosten of zelfs met een netto credit.
Voorbeeld: XYZ Collar Trade
Stel dat de belegger £2 betaalt voor de put en £2 ontvangt voor de call. De nettokosten zijn nul. Het collarprofiel definieert daarom:
- Maximale winst: £ 55 – £ 50 = £ 5 per aandeel
- Maximale verlies: £ 50 – £ 45 = £ 5 per aandeel
- Break-evenkoers: £ 50 (aankoopprijs van het aandeel)
Dus, ongeacht hoe volatiel de markt wordt, kent de belegger de mogelijke uitkomsten van tevoren. Deze voorspelbaarheid vormt de hoeksteen van beleggen met een gedefinieerd risico.
Belastingen en toewijzingsrisico
Beleggers dienen ook rekening te houden met de fiscale gevolgen van het verkopen van de onderliggende aandelen vanwege een vroegtijdige call-toewijzing. Bovendien bestaat er dividendrisico als het onderliggende aandeel dividend uitkeert en de calloptie vroegtijdig door de houder wordt uitgeoefend.
Uiteindelijk vereisen collars actieve monitoring, vooral als het aandeel een van beide uitoefenprijzen nadert. Aanpassingen kunnen nodig zijn naarmate de volatiliteit, het tijdsverloop en het marktsentiment veranderen.
De collarstrategie is niet universeel toepasbaar, maar kan onder specifieke omstandigheden zeer effectief zijn. Of u nu met individuele aandelen of bredere aandelenportefeuilles werkt, de sleutel tot succesvol gebruik van een collar ligt in timing, objectieve afstemming en risicobereidheid.
Scenario 1: Winsten vastleggen
Als een aandeel een sterke koersstijging heeft doorgemaakt, kunnen beleggers zich zorgen maken over een terugval. Door een collar in te zetten, kunnen ze een buffer opbouwen rond de bestaande marktprijs. De collar beperkt verdere waardestijging, maar biedt bescherming tegen koersdalingen zonder de aandelen direct te hoeven verkopen.
Scenario 2: Nerveuze markten
In tijden van verhoogde volatiliteit of onzekerheid (bijv. het winstseizoen, geopolitieke spanningen of aanstaande beslissingen van de centrale bank) kan een collar gemoedsrust bieden. Het stelt beleggers in staat om belegd te blijven in aandelen en tegelijkertijd beschermd te zijn tegen grote verliezen.
Scenario 3: Belastinggevoelige portefeuilles
In rechtsgebieden waar vermogenswinstbelasting van toepassing is, kan de verkoop van in waarde gestegen activa aanzienlijke fiscale gevolgen hebben. Een collar stelt beleggers in staat om risico af te dekken zonder te verkopen, waardoor belastbare gebeurtenissen worden uitgesteld en de portefeuille toch wordt beschermd.
Scenario 4: Hedging tegen lage kosten
Wanneer de inkomsten uit een verkochte call effectief de kosten van de beschermende put kunnen dekken, wordt de collar een vrijwel kosteloze hedge. Deze "collars zonder kosten" zijn vooral aantrekkelijk voor beleggers die risicobeperking zoeken zonder doorlopende kosten.
Vergelijkingen met alternatieven
Vergeleken met rechtstreekse puts zijn collars kostenefficiënter, omdat de premie die voor de put wordt betaald, wordt gesubsidieerd door de callpremie. Hoewel collars het opwaartse potentieel beperken, bieden ze een evenwichtigere bescherming tegen lagere kosten dan standalone puts.
Ten opzichte van stop-loss orders bieden collars bescherming zonder dat ze worden geactiveerd door gap-down bewegingen of intraday volatiliteit. Beleggers worden niet gedwongen te verkopen tijdens scherpe maar tijdelijke dalingen, waardoor beleggingsstrategieën voor de lange termijn behouden blijven.
Portefeuilletoepassingen
Instellingen combineren collars vaak met opties op belangrijke indices of ETF's om neerwaartse risico's te beperken. Pensioenfondsen kunnen bijvoorbeeld indexcollars gebruiken om activa te beschermen tegen crashrisico's. Vermogende particulieren kunnen geconcentreerde aandelenposities combineren om posities te behouden en tegelijkertijd de blootstelling te beperken.
Uiteindelijk zijn collars aantrekkelijk voor voorzichtige beleggers die zowel bescherming als discipline zoeken. Door risicoklassen te definiëren, acties af te stemmen op langetermijndoelstellingen en rendementen te egaliseren, vormen collars een robuuste aanvulling op de hedgingtoolkit van de belegger.
