UITLEG OVER ETC- EN ETN-BELEGGINGSPRODUCTEN

ETC's en ETN's begrijpen

Exchange-Traded Commodities (ETC's) en Exchange-Traded Notes (ETN's) zijn beleggingsproducten die op een vergelijkbare manier op beurzen worden verhandeld als Exchange-Traded Funds (ETF's), maar met aanzienlijke verschillen in onderliggende structuur, risicoprofiel en blootstelling aan activa.

Wat zijn ETC's?

ETC's, of Exchange-Traded Commodities, zijn financiële instrumenten die beleggers blootstelling bieden aan de prijs van een grondstof of een mandje grondstoffen. In tegenstelling tot ETF's, die doorgaans beleggen in een gediversifieerde portefeuille van aandelen of obligaties, zijn ETC's gestructureerd als schuldbewijzen die de prestaties van individuele grondstoffen zoals goud, olie of landbouwproducten volgen.

In Europa worden ETC's vaak opgericht onder het UCITS-kader (Instellingen voor Collectieve Belegging in Effecten) of de flexibelere niet-UCITS-wrapper. Ze worden ofwel fysiek gedekt – door de grondstof zelf in opslag te houden – ofwel synthetisch gedekt met behulp van swaps en derivaten om rendementen te repliceren.

Wat zijn ETN's?

ETN's, of Exchange-Traded Notes, zijn ongedekte schuldverplichtingen uitgegeven door financiële instellingen. In plaats van de onderliggende activa rechtstreeks te bezitten, beloven ETN's het rendement van een specifieke index of benchmark te betalen, minus kosten. Omdat ETN's ongedekt zijn, is hun prestatie sterk afhankelijk van de kredietwaardigheid van de uitgevende bank of instelling.

ETN's worden vaak gebruikt om blootstelling te verkrijgen aan moeilijk toegankelijke markten, hefboom- of inverse strategieën, of nichebenchmarks in grondstoffen, valuta's of volatiliteitsindices. Ze bieden beleggers de mogelijkheid om toegang te krijgen tot complexe strategieën via één beursgenoteerd effect.

Belangrijkste verschillen tussen ETC's en ETN's

• Dekking: ETC's kunnen fysiek gedekt zijn, terwijl ETN's doorgaans ongedekte schuld zijn.
• Risico van de emittent: ETN's brengen kredietrisico met zich mee voor de emittent, terwijl sommige ETC's dit kunnen beperken met onderpand.
• Rendementsstructuur: ETC's volgen grondstoffenprijzen, vaak met behulp van futures of fysieke activa. ETN's volgen indices.
• Looptijd: ETN's kunnen een vaste looptijd hebben. ETC's doen dat over het algemeen niet.
• Fiscale behandeling: De fiscale gevolgen variëren per rechtsgebied en structuur.

Populariteit en toepassingsmogelijkheden

Zowel ETC's als ETN's worden op Europese markten breder toegepast, met name door institutionele beleggers die op zoek zijn naar gerichte blootstelling aan niet-aandelenactiva. Particuliere beleggers kunnen ze ook beschouwen als instrumenten voor diversificatie of speculatie, hoewel ze de onderliggende risico's moeten begrijpen.

Structurele elementen van ETC's en ETN's

Het ontwerp van ETC's en ETN's beïnvloedt hun voordelen en risico's. Inzicht in de nuances van hun constructie helpt beleggers weloverwogen beslissingen te nemen en te beoordelen hoe ze in een portefeuillestrategie passen.

Details van de ETC-structuur

ETC's zijn gericht op het volgen van de prestaties van een specifieke grondstof en zijn doorgaans op twee manieren gestructureerd:

• Fysiek gedekte ETC's: Deze bewaren daadwerkelijk grondstoffen (zoals goudstaven) in beveiligde kluizen. Elk ETC-aandeel komt overeen met een bepaalde hoeveelheid van de grondstof die fysiek wordt bewaard. Deze structuur biedt veiligheid en vermindert het tegenpartijrisico.
• Synthetische ETC's: Deze repliceren rendementen via derivatencontracten, meestal swaps of futures. Hoewel synthetische ETC's goedkoper en flexibeler zijn, brengen ze tegenpartijrisico met zich mee, afhankelijk van de solvabiliteit en hedgingstrategie van de swapaanbieder.

Details over de ETN-structuur

ETN's worden uitgegeven door banken of financiële instellingen en zijn in wezen beloftes om een ​​rendement te betalen op basis van een referentie-activa, zoals een marktindex of strategieprestaties. Omdat ETN's ongedekte schuld zijn, is er geen onderpand dat ze dekt. ​​In plaats daarvan vertrouwen beleggers op het vermogen van de uitgever om terug te betalen.

Belangrijke aspecten van ETN's zijn:

• Kredietgekoppelde rendementen: De terugbetaling is afhankelijk van zowel de referentie-index als de financiële gezondheid van de uitgever.
• Handelsvoordelen: De liquiditeit is doorgaans hoog, aangezien ETN's op grote beurzen worden verhandeld. De prijsstelling is relatief transparant en efficiënt.
• Geen tracking error: In tegenstelling tot ETF's, die een tracking error kunnen vertonen als gevolg van portefeuillebeheer, volgen ETN's de referentie-index nauwkeurig indien ze tot de vervaldatum worden aangehouden, ervan uitgaande dat er geen kredietgebeurtenis plaatsvindt.

Voordelen van ETC's en ETN's

Deze instrumenten stellen beleggers in staat om:

• Toegang te krijgen tot specifieke markten of strategieën: Grondstoffen, volatiliteitsindices of posities met hefboomwerking.
• Portefeuilles te diversifiëren: De afhankelijkheid van aandelen en obligaties te verminderen.
• Flexibel handelen: Noteringen op grote beurzen bieden gemakkelijke toegang tijdens beursuren.
• Operationele lasten minimaliseren: Geen noodzaak voor het beheren van futures roll of fysieke opslag van Grondstoffen.

Rol en verantwoordelijkheden van de emittent

De ETC- of ETN-aanbieder is verantwoordelijk voor het beheer van de productstructuur, de zekerheidsstelling (indien van toepassing) en de liquiditeitsvoorziening. Gerenommeerde emittenten bieden ook transparantie over kosten, tegenpartijrisico en prestatiegegevens. Deze rol legt echter ook een groter belang op due diligence bij de productselectie.

Krediet- en structuurrisico onderzoeken

Hoewel ETC's en ETN's gemakkelijke toegang bieden tot complexe strategieën en activa, brengen ze niet zonder risico's met zich mee. Beleggers moeten de krediet- en structuurrisico's die inherent zijn aan deze effecten grondig beoordelen voordat ze kapitaal toewijzen.

Kredietrisico bij ETN's

Aangezien ETN's ongedekte schuldverplichtingen zijn, is het grootste risico het mogelijke faillissement van de emittent. Als de uitgevende bank insolvent raakt, kunnen beleggers een deel of hun gehele kapitaal verliezen, ongeacht de prestaties van de referentie-activa. De kredietratings van de emittent kunnen een indicatie geven van de kredietwaardigheid, maar deze kunnen snel veranderen bij verslechterende marktomstandigheden.

De financiële crisis van 2008 heeft dit risico aan het licht gebracht, aangezien producten die verbonden waren aan instellingen zoals Lehman Brothers waardeloos werden na de ineenstorting van het bedrijf. Het is een harde herinnering dat zelfs vooraanstaande instellingen niet immuun zijn voor kredietgebeurtenissen.

Tegenpartijrisico bij synthetische ETC's

Bij synthetische ETC's worden de rendementen geleverd via een swapovereenkomst met een tegenpartij, vaak een grote financiële instelling. Als deze tegenpartij het contract niet nakomt, kan de ETC moeite hebben om zijn rendementsdoelstellingen te behalen. Hoewel veel ETC's onderpandovereenkomsten opnemen of meerdere tegenpartijen inzetten, elimineert dit het risico niet volledig.

Een hoge mate van transparantie en regelgevend toezicht kunnen deze zorgen wegnemen, maar beleggers dienen nog steeds het volgende te beoordelen:

• Kredietbeoordelingen van tegenpartijen
• Onderpandvoorwaarden en -drempels
• Limieten voor swapblootstelling
• Diversificatie tussen swapaanbieders

Markt- en liquiditeitsrisico's

Zowel ETC's als ETN's kunnen onderhevig zijn aan marktprijsvolatiliteit die geen verband houdt met de onderliggende activa. Factoren zoals handelsvolumes, spreads en marktsentiment kunnen ertoe leiden dat de prijzen afwijken van hun NAV (Net Asset Value), met name tijdens stressperiodes.

Liquiditeitsrisico brengt ook uitdagingen met zich mee. Hoewel deze instrumenten beursgenoteerd zijn, kunnen periodes van marktturbulentie het moeilijker maken om posities in te nemen of te verlaten zonder aanzienlijke prijsconcessies te hoeven doen. Emittenten kunnen ook creaties of aflossingen opschorten, wat de liquiditeit verder aantast.

Regelgevingsrisico

Wijzigingen in de regelgeving – bijvoorbeeld de herclassificatie van ETC's om onder MiFID II te vallen of beperkingen op de blootstelling van particulieren aan complexe derivaten – kunnen de toegankelijkheid of aantrekkelijkheid ervan verstoren. Producten die in verschillende rechtsgebieden zijn gevestigd, kunnen ook verschillende openbaarmakings- en beschermingsnormen hanteren. Beleggers moeten daarom op de hoogte blijven van de veranderende regelgeving.

Best practices voor risicobeheer

Om effectief met deze risico's om te gaan, moeten beleggers een meervoudige aanpak hanteren:

• Diversifieer de blootstelling van emittenten: Vermijd overmatige afhankelijkheid van één emittent of tegenpartij.
• Voer een kredietanalyse uit: Bekijk de financiële overzichten en ratings van emittenten om verslechtering op te sporen.
• Begrijp de productvoorwaarden: Lees het prospectus, de tarieflijst en de zekerheidsovereenkomsten zorgvuldig.
• Gebruik limietorders: Beperk uitvoeringsrisico's tijdens volatiele periodes.

Kortom, hoewel ETC's en ETN's nuttige tools bieden voor moderne beleggers, zijn ze niet risicoloos. Een zorgvuldige afweging van blootstelling en het op de hoogte blijven van structurele complexiteit zijn essentieel voor een effectieve integratie in een gediversifieerde portefeuille.