MACRO- EN FUNDAMENTELE FX-ANALYSE UITGELEGD

Wat is macro- en fundamentele valutaanalyse?

Macro- of fundamentele valutaanalyse is een methode om de waarde van een valuta te evalueren door de onderliggende economische en geopolitieke omstandigheden van het betreffende land te onderzoeken. In plaats van te vertrouwen op prijspatronen of technische indicatoren, richt deze aanpak zich op tastbare macro-economische indicatoren zoals rentetarieven, inflatie, bbp-groei, handelsbalansen en kapitaalstromen. Deze factoren samen helpen bij het bepalen van de waardering en trend van een valuta op lange termijn.

Inzicht in macro-valutaanalyse is essentieel voor instellingen, multinationals, centrale banken en beleggers die risico's willen beheren of willen speculeren op valutabewegingen. Omdat valuta's de economische gezondheid van een land weerspiegelen, kan het analyseren van ontwikkelingen in belangrijke macro-indicatoren helpen bij het voorspellen van valuta-appreciatie of -depreciatie in de loop van de tijd.

In dit artikel bespreken we de vier belangrijkste dimensies van fundamentele valutaanalyse: rentetarieven, bbp-groei, inflatie en kapitaalstromen. Elk van hen speelt een eigen rol bij het vormgeven van de valutamarkt en de waarde van valuta ten opzichte van elkaar.

Hoe beïnvloeden rentetarieven valutamarkten?

Een van de belangrijkste factoren die de waarde van valuta bepalen, zijn de rentetarieven. De monetaire beleidsbeslissingen van centrale banken, zoals de Federal Reserve, de Europese Centrale Bank en de Bank of England, hebben een directe invloed op het rendement in een bepaalde valuta. Hogere rentetarieven trekken vaak buitenlands kapitaal aan, omdat beleggers op zoek zijn naar hogere rendementen op hun deposito's of obligaties, waardoor de binnenlandse valuta in waarde stijgt.

Renteverschillen – verschillen tussen de rentetarieven van een land en die van een ander land – zijn bijzonder belangrijk op valutamarkten. Als het VK bijvoorbeeld een basisrente van 4% hanteert en de eurozone 2%, kunnen beleggers ervoor kiezen om activa in ponden aan te houden. Dit verhoogt de vraag naar Britse ponden en verhoogt de waarde ervan ten opzichte van de euro.

Het wisselkoerseffect van rentebewegingen hangt af van een aantal factoren:

• Verwachtingen versus werkelijke veranderingen: Markten reageren vaak niet op de rente zelf, maar op het verwachte verloop van toekomstige rentebewegingen. Als een land onverwacht de rente verhoogt, kan de munt stijgen. Omgekeerd kan een verhoging, als deze al in de prijs was ingeprijsd, weinig of geen effect hebben.
• Reële versus nominale rente: Beleggers vergelijken de reële rente (gecorrigeerd voor inflatie). Een land kan een hoge nominale rente hanteren, maar als de inflatie nog hoger is, zijn de reële rendementen negatief en kunnen ze de kapitaalinstroom afremmen.
• Richtlijnen van de Centrale Bank: Toekomstgerichte richtlijnen en de toon van communicatie zijn belangrijk. Een agressieve houding kan een valutarally aanwakkeren, terwijl een dovish boodschap de valuta kan verzwakken.

Rentetrends ondersteunen ook populaire valutahandelsstrategieën zoals de carry trade, waarbij beleggers lenen in valuta's met een lage rente (bijv. JPY of CHF) en beleggen in valuta's met een hogere rente (bijv. AUD, NZD) om het verschil te benutten. Wanneer deze verschillen aanzienlijk groter worden, kan dit leiden tot aanzienlijke verschuivingen in de kapitaalstroom, wat de richting van valutamarkten versterkt.

Bovendien duiden rentewijzigingen vaak op bredere macro-economische trends. Een verkrappend beleid van de centrale bank om de inflatie te beteugelen, kan wijzen op economische veerkracht. Omgekeerd duiden renteverlagingen vaak op zwakte en kunnen ze gepaard gaan met een waardedaling van de valuta. Rentetarieven omvatten daarom zowel de monetaire dynamiek als het beleggerssentiment.

Kortom, rentetarieven vormen de kern van de fundamentele valutawaardering en verbinden de verwachtingen ten aanzien van het monetaire beleid, de wenselijkheid van kapitaal, de inflatievooruitzichten en de macro-economische kracht met elkaar. Elke verandering – verwacht of reëel – in de rentestand van een land kan aanzienlijke valutavolatiliteit veroorzaken, waardoor deze indicator onmisbaar is in macro-valutaanalyses.

Hoe beïnvloedt economische groei de kracht van de valuta?

Het economische groeitraject van een land – meestal gemeten aan de hand van het bruto binnenlands product (bbp) – heeft een aanzienlijke invloed op de waardering van de valuta. Een robuuste, aanhoudende bbp-groei duidt op een groeiende economische activiteit, een verbeterd winstpotentieel en trekt doorgaans zowel binnenlandse als internationale investeringen aan. Deze instroom van kapitaal verhoogt de vraag naar de nationale valuta, waardoor de wisselkoers stijgt.

Er zijn verschillende belangrijke manieren waarop bbp-groei de wisselkoersen beïnvloedt:

• Kapitaalaantrekking: Sterke groeivooruitzichten stimuleren buitenlandse directe investeringen (DBI) en portefeuillestromen naar aandelen en onroerend goed. Deze investeringen vereisen de aankoop van lokale valuta, wat de vraag stimuleert.
• Reactie van de Centrale Bank: Een hogere bbp-groei leidt vaak tot een aanscherping van het monetaire beleid via hogere rentetarieven om oververhitting te voorkomen, wat leidt tot hogere rendementen en de valuta verder versterkt.
• Consumenten- en exporteurssentiment: Een groeiende economie stimuleert de bestedingen van huishoudens en het vertrouwen van bedrijven. Bovendien verhogen wereldwijd concurrerende industrieën hun productie en export, waardoor de vraag naar de valuta op het internationale toneel toeneemt.

Een goed voorbeeld is de Amerikaanse dollar. Periodes van hoge Amerikaanse bbp-groei correleren historisch gezien met een sterke dollar. Het omgekeerde geldt ook: wanneer de Amerikaanse groei vertraagt ​​of wordt overschaduwd door internationale concurrenten, kan de dollar verzwakken ten opzichte van sneller groeiende economieën.

De bbp-groei moet echter in een relatieve context worden beoordeeld. Valutamarkten zijn nulsomspellen: valuta's worden in paren verhandeld. Het gaat er dus niet alleen om dat een land snel groeit; het gaat erom of het sneller groeit dan zijn handelspartners of vergelijkbare landen. Als zowel het VK als de eurozone een groei van 2% laten zien, kan de valutareactie gematigd zijn. Maar als het VK met 3% groeit, terwijl de eurozone stagneert op 1%, kan het Britse pond aanzienlijk stijgen ten opzichte van de euro.

Groeiverrassingen – d.w.z. wanneer feitelijke gegevens de voorspellingen aanzienlijk overtreffen of onderschatten – zorgen ook voor valutavolatiliteit. Markten zijn toekomstgericht, dus bbp-resultaten die aanzienlijk afwijken van de verwachtingen, genereren vaak scherpe valutabewegingen, omdat ze de aannames over rentetarieven en investeringsdynamiek veranderen.

Een andere overweging is de samenstelling en duurzaamheid van de groei. Zo kan groei die wordt aangestuurd door kredietexpansie en overheidsuitgaven als minder duurzaam worden beschouwd dan groei die voortkomt uit innovatie, productiviteitsverbeteringen of investeringen van de private sector. Evenzo kan exportgedreven groei risico's met zich meebrengen tijdens wereldwijde groeivertragingen, wat de valutawaardering negatief beïnvloedt.

Kortom, bbp-groei ondersteunt de vraag naar valuta door verbeterde investeringsstromen, beleidswijzigingen van de centrale bank en een grotere economische geloofwaardigheid. Valutamarkten wegen echter niet alleen het absolute niveau van de groei, maar ook de structuur, duurzaamheid en relatieve sterkte ervan. Dit maakt economische prestaties tot een kernpijler van macro-valutaanalyse.