PASSIEF VERSUS ACTIEF BELEGGEN: WAT U MOET WETEN

Kosten- en vergoedingenvergelijking

Een van de belangrijkste verschillen tussen passieve en actieve beleggingsstrategieën ligt in de bijbehorende kosten. Begrijpen hoe deze kosten de prestaties van een portefeuille op de lange termijn beïnvloeden, is cruciaal voor beleggers die hun rendement willen maximaliseren.

Kosten voor passief beleggen

Passieve beleggingsstrategieën, zoals beleggen in indexfondsen of exchange-traded funds (ETF's), streven ernaar de prestaties van een marktindex zoals de S&P 500 of de FTSE 100 te repliceren. Omdat deze fondsen geen constant portefeuillebeheer, handel of diepgaand onderzoek vereisen, hebben ze doorgaans veel lagere kosten. De beheerkostenratio's (MER's) voor passieve fondsen liggen vaak onder de 0,20%, waarbij sommige ETF's kosten van slechts 0,03% per jaar hanteren.

Naast lagere MER's profiteren passieve beleggers ook van lagere handelskosten. Omdat passieve fondsen hun portefeuilles alleen aanpassen als reactie op indexwijzigingen, betekent minder handel lagere transactiekosten en minimale belastingimplicaties voor belastbare rekeningen.

Kosten voor actief beleggen

Actief beleggen daarentegen houdt in dat fondsbeheerders voortdurend beslissingen nemen om effecten te kopen of verkopen in een poging om de markt te overtreffen. Dit intensieve beheer betekent hogere operationele kosten, een hogere omloopsnelheid en hogere handelskosten. Actieve beleggingsfondsen rekenen doorgaans MER's van 0,75% tot 1,50%, en sommige zelfs nog hoger.

Deze hogere kosten betekenen dat actieve fondsen extra rendement moeten genereren om quitte te spelen met passieve alternatieven. Bovendien leidt een hogere omloopsnelheid van het fonds vaak tot vermogenswinst, wat kan leiden tot extra belastingverplichtingen voor beleggers die geen gebruikmaken van fiscaal aantrekkelijke rekeningen.

Kostenimpact op rendement

Na verloop van tijd nemen deze kostenverschillen aanzienlijk toe. Neem een ​​voorbeeld: een belegger stort 30 jaar lang jaarlijks £ 10.000 in een passief fonds met een vergoeding van 0,10% of een actief fonds met een vergoeding van 1,00%. Uitgaande van een brutorendement van 7% houdt de passieve belegger ongeveer £ 944.000 over, terwijl de actieve belegger ongeveer £ 788.000 overhoudt. Dat is een verschil van meer dan £ 150.000, puur door de kosten.

Omdat kosten een van de weinige beleggingselementen zijn die u zelf in de hand hebt, raden veel professionele adviseurs aan om ze te minimaliseren, waardoor passieve strategieën een aantrekkelijke optie zijn voor de lange termijn, puur op basis van kosteneffectiviteit.

Succespercentages en prestatiekansen

Een andere belangrijke factor die de keuze tussen passief en actief beleggen beïnvloedt, is de kans op rendementen die boven de markt liggen. Hoewel sommige beleggers ernaar streven "de markt te verslaan", is het essentieel om de kans hierop via actief beheer te begrijpen om een ​​weloverwogen beslissing te nemen.

Actieve prestaties ten opzichte van benchmarks

Ondanks de aantrekkingskracht van potentiële rendementen die de markt overtreffen, tonen de gegevens consistent aan dat de meeste actieve fondsbeheerders in de loop der tijd slechter presteren dan hun benchmarks. De SPIVA (S&P Indices Versus Active) Scorecard, die de langetermijnprestaties van actief beheerde fondsen bijhoudt, schetst een ontnuchterend beeld. Volgens het SPIVA U.S. Year-End 2023-rapport presteerde ongeveer 85% van de actief beheerde large-cap aandelenfondsen over een periode van 10 jaar slechter dan de S&P 500.

Vergelijkbare trends zijn zichtbaar op de wereldwijde markten. In het Verenigd Koninkrijk presteerde meer dan 80% van de actieve Britse aandelenfondsen niet beter dan de FTSE All-Share Index over een periode van 10 jaar. De consistentie van deze resultaten over verschillende marktcycli heen suggereert sterk dat passieve strategieën betrouwbaardere, zij het niet-uitzonderlijke, langetermijnresultaten bieden voor de meeste beleggers.

Redenen voor ondermaatse prestaties

Verschillende factoren dragen bij aan de consistente ondermaatse prestaties van actieve beheerders:

• Hogere kosten: Zoals eerder besproken, brengt actief beheer hogere kosten met zich mee, waardoor er een prestatiedrempel ontstaat voordat het rendement zelfs maar begint te stijgen ten opzichte van benchmarks.
• Marktefficiëntie: In ontwikkelde markten weerspiegelen aandelenkoersen over het algemeen alle beschikbare informatie. Deze realiteit maakt het voor bekwame beheerders moeilijk om consistent verkeerd geprijsde effecten te vinden en te benutten.
• Gedragsdrempels: Actieve beheerders kunnen worden beïnvloed door psychologische vooroordelen of institutionele druk die leiden tot suboptimale besluitvorming, zoals kuddegedrag, kortetermijndenken of stijldrift.

De rol van vaardigheid en geluk

Hoewel een kleine subgroep actieve beleggers er wel in slaagt om beter te presteren, is het van tevoren aanwijzen van consistente winnaars buitengewoon lastig. Sommigen presteren beter dankzij hun vaardigheid, maar velen doen dat dankzij toeval. Bovendien hebben voorheen succesvolle beheerders vaak moeite om eerdere outperformance te evenaren. Zoals Nobelprijswinnaar Eugene Fama opmerkte, is het onderscheiden van geluk en vaardigheid in beleggen een van de grootste uitdagingen voor zowel onderzoekers als professionals.

Passieve prestatieverwachtingen

Daarentegen streeft passief beleggen niet naar outperformance, maar naar brede marktexposure tegen minimale kosten. Hoewel het de kans om de markt te verslaan mist, vermijdt het ook het risico van ondermaatse prestaties als gevolg van een slechte selectie van beheerders of buitensporige kosten. Passieve beleggers sluiten zich daarom aan bij het centrale principe: "je hoeft de markt niet te verslaan om goed te presteren – je hoeft er alleen maar efficiënt in te beleggen."

In de context van vermogensgroei op lange termijn is de kans groot dat passief beleggen de betrouwbaarste en statistisch gezien betere aanpak is, vooral voor particuliere beleggers.

Tijdsbesteding en complexiteit

De hoeveelheid tijd en moeite die nodig is om een ​​gekozen beleggingsstrategie te implementeren, kan de keuze tussen passief en actief beleggen aanzienlijk beïnvloeden. Terwijl sommige beleggers graag aandelen onderzoeken en speculeren op de marktrichting, geven anderen de voorkeur aan een hands-off aanpak die minimaal toezicht vereist.

Inspanning vereist voor passief beleggen

Passief beleggen staat synoniem voor eenvoud en automatisering. Zodra een gediversifieerde portefeuille is samengesteld, vaak met behulp van goedkope indexfondsen of vermogensallocatie-ETF's, is er weinig behoefte aan voortdurende betrokkenheid. Periodiek herbalanceren – meestal een of twee keer per jaar – is de mate van interactie die passieve beleggers over het algemeen nodig hebben. Voor beleggers die robo-advisers of beheerde platforms gebruiken, kan zelfs herbalanceren volledig worden geautomatiseerd.

Dit maakt passieve strategieën zeer geschikt voor drukke professionals, beginners en mensen die "het willen instellen en er niet meer aan denken". De benodigde tijd na de installatie is minimaal en de eenvoudige implementatie vermindert vaak de emotionele stress die vaak gepaard gaat met het actief volgen van de markt en het aanpassen van de markt.

Complexiteit van actief beleggen

Actief beleggen daarentegen vereist veel tijd, energie en vaardigheden. Actieve beleggers moeten voortdurend onderzoek doen naar macro-economische trends, sectorontwikkelingen en individuele bedrijven. Dagelijkse of wekelijkse monitoring van nieuws, winstrapporten en technische grafieken is doorgaans vereist om weloverwogen beslissingen te nemen. Deze werklast wordt nog verder vergroot door de druk om benchmarks te overtreffen.

Bovendien brengt actief beleggen complexe besluitvorming met zich mee met betrekking tot:

• Aandelenselectie
• In- en uitstapmomenten
• Risicomanagementstrategieën
• Positiegrootte
• Fiscale verliesoogst of strategische verkoop van winnaars

Deze complexiteit vereist vaak professionele beheerders of een aanzienlijke persoonlijke tijdsinvestering. Misstappen in onderzoek of uitvoering kunnen de prestaties aanzienlijk beïnvloeden, wat deels de variatie in resultaten van actieve beheerders verklaart.

Emotionele discipline en gedrag

Het psychologische aspect van beleggen kan niet worden genegeerd, vooral niet bij actieve strategieën. Gedisciplineerd blijven tijdens marktvolatiliteit is moeilijker wanneer men actief betrokken is bij beleggingskeuzes. Studies in de gedragsfinanciën tonen aan dat individuele beleggers hun rendement vaak schaden door te handelen vanuit angst of overmoed, zoals verkopen tijdens dalende markten of overmatig handelen tijdens stijgende markten.

Passief beleggen beperkt veel van deze risico's door een groot deel van het oordeel en de variatie die bij besluitvorming betrokken zijn, weg te nemen. Volledig belegd blijven in een index gedurende alle marktcycli zorgt voor een consistente samengestelde rente en voorkomt fouten bij het timen van de markt.

Overzicht van tijdsfactoren

Uiteindelijk is de passieve benadering geschikt voor diegenen die op zoek zijn naar een efficiënte, onderhoudsarme en statistisch verantwoorde manier om in de loop der tijd vermogen te laten groeien. Actief beleggen daarentegen kan geschikt zijn voor mensen met een passie voor markten, diepgaande kennis, voldoende tijd en een hoge risicobereidheid die strategisch beter willen presteren dan marktgemiddelden. Men moet echter realistisch zijn over de benodigde inzet en de beperkte kans op succes op de lange termijn.