AANPASSING VAN DE VRIJE FLOAT: INZICHT IN DE UITSLUITING VAN INSIDERS
Ontdek hoe de free float-aanpassing werkt en waarom insider-aandelen niet volledig worden meegeteld in marktkapitalisatie-indices.
Waarom insideraandelen worden uitgesloten
Aanpassing van de free float is een cruciaal concept in de wereld van aandelenindexering en financiële analyse. Het verwijst naar de methode waarmee de marktkapitalisatie van een beursgenoteerd bedrijf wordt aangepast om alleen de aandelen te weerspiegelen die beschikbaar zijn voor openbare handel. Aandelen die in handen zijn van insiders van het bedrijf, overheden of andere strategische entiteiten, worden doorgaans uitgesloten van de beursintroductie omdat ze niet vrij verkrijgbaar zijn op de open markt.
In deze context worden met 'insiders' meestal leidinggevenden, directeuren en andere personen of entiteiten met aanzienlijke zeggenschap over het bedrijf bedoeld. Van deze aandeelhouders wordt aangenomen dat ze een langetermijnbelang in het bedrijf hebben en dat ze hun aandelen niet frequent verhandelen. Daarom weerspiegelen hun aandelen niet de werkelijke liquiditeit en het handelspotentieel van een bedrijf vanuit het perspectief van de openbare markt.
Deze benadering verschilt van de totale marktkapitalisatie, die alle uitstaande aandelen omvat, ongeacht het eigenaarschap. Laten we de redenering achter dit verschil eens bekijken:
- Liquiditeit: De free float geeft de liquiditeit van een aandeel nauwkeuriger weer. Nauwkeurige floatgegevens helpen institutionele beleggers bij het beoordelen van beleggingskansen op basis van realistische vraag- en aanboddynamiek.
- Marktefficiëntie: Door aandelen uit te sluiten die geblokkeerd zijn en waarschijnlijk niet verhandeld zullen worden, weerspiegelt de free float marktkapitalisatie het deel van het eigen vermogen van een bedrijf dat de prijs op de open markt bepaalt.
- Indexnauwkeurigheid: Indexaanbieders zoals MSCI, FTSE Russell en S&P Dow Jones gebruiken free float-aanpassingen om representatievere en beter belegbare indices te construeren. Bedrijven met kleinere beursgenoteerde aandelen zullen proportioneel een lagere weging in indices hebben, zelfs als hun totale marktkapitalisatie groot is.
- Minder manipulatierisico: Aandelen met insidercontrole kunnen indices mogelijk vervormen als ze volledig worden opgenomen, waardoor een vals beeld van marktblootstelling of liquiditeit ontstaat.
De exacte definitie van 'niet-vrij verhandelbare' aandelen kan enigszins verschillen tussen indexaanbieders. In de regel worden de volgende aandelen echter doorgaans als niet-free float beschouwd:
- Strategische aandelenparticipaties van overheidsinstanties
- Aandelenparticipaties van directeuren en bestuursleden
- Aandelen aangehouden onder lock-up-overeenkomsten
- Kruisparticipaties van dochterondernemingen of andere groepsmaatschappijen
- Oprichtersbelangen en langetermijnprivate placements
Omdat deze aandelen naar verwachting niet vaak van eigenaar zullen wisselen, worden ze niet meegerekend bij de free float, wat direct van invloed is op het gewicht van een bedrijf in indices en de waardering ervan vanuit het oogpunt van een belegger.
Kortom, het uitsluiten van insider-aandelen geeft een duidelijker beeld van de daadwerkelijke free float van een aandeel en verbetert de integriteit van marktvolgtools en indices.
Hoe de free-float marktkapitalisatie wordt berekend
Om te begrijpen hoe de indexweging of de aanwezigheid op de beurs van een bedrijf wordt beoordeeld, is het essentieel om te begrijpen hoe de free-float marktkapitalisatie wordt berekend. De formule is relatief eenvoudig:
Free-float marktkapitalisatie = Aandelenkoers × Free-float aandelen
In dit geval vertegenwoordigen free-float aandelen alleen de aandelen die beschikbaar zijn voor handel op de openbare markt. De methodologie vereist het bepalen van het percentage van het totale aantal aandelen van het bedrijf dat als free-float wordt geclassificeerd. Dit percentage – de free-float factor of correctiefactor genoemd – wordt vervolgens toegepast op de totale marktkapitalisatie.
Laten we dieper ingaan op een hypothetisch voorbeeld. Beschouw een bedrijf met de volgende kenmerken:
- Totaal aantal uitstaande aandelen: 500 miljoen
- Totale marktprijs per aandeel: £ 10
- Aandelen in handen van insiders en strategische investeerders: 200 miljoen
Aantal vrij verhandelbare aandelen = 500 miljoen – 200 miljoen = 300 miljoen
Daarom is de vrij verhandelbare marktkapitalisatie = £ 10 × 300 miljoen = £ 3 miljard
Vergelijk dit met de totale marktkapitalisatie: £ 10 × 500 miljoen = £ 5 miljard. In dit geval is de vrij verhandelbare marktkapitalisatie 60% van de totale marktkapitalisatie. Indexaanbieders gebruiken het cijfer van £ 3 miljard om het gewicht van het bedrijf in een index te bepalen in plaats van £ 5 miljard.
Free float-factoren worden doorgaans afgerond in bandbreedtes voor consistentie. FTSE Russell gebruikt bijvoorbeeld verschillende bandbreedtes, zoals 5%, 15%, 25%, enzovoort. Deze bandbreedtes maken de berekening en indexsamenstelling transparanter en beheersbaarder, terwijl rekening wordt gehouden met de geschatte float-verhoudingen.
Zo werkt het proces doorgaans bij institutionele indexsamenstelling:
- Bepaal het totale aantal uitstaande aandelen
- Identificeer en trek strategische, geblokkeerde of niet-beursgenoteerde aandelen (meestal bekendgemaakt in jaarlijkse deponeringen) af
- Pas een float-bandmethode toe (bijv. 50%-75%)
- Vermenigvuldig de aandelen die zijn aangepast aan de float met de geldende aandelenkoers
Het is belangrijk om te weten dat de free float niet statisch is. Insideractiviteiten, aandelenverkopen of het verstrijken van lock-upperiodes kunnen de float van een bedrijf beïnvloeden. Daarom beoordelen en actualiseren indexaanbieders periodiek de free float-factoren – halfjaarlijks of per kwartaal – afhankelijk van de methodologie van de specifieke index.
Dit rekenmodel geeft beleggers een realistischer beeld van welk kapitaal daadwerkelijk de aandelenkoersen beïnvloedt via openbare handel, wat zowel de portefeuilleopbouw als het risicobeheer voor zowel institutionele als particuliere beleggers verbetert.
Hoe indexaanbieders free-float-gegevens gebruiken
De meeste wereldwijde indexaanbieders gebruiken de free-float-methodologie om hun indices samen te stellen en te onderhouden. Deze aanpak zorgt ervoor dat de resulterende indices een afspiegeling zijn van de hoeveelheid kapitaal die toegankelijk is op openbare markten en daardoor beter repliceerbaar zijn voor institutionele beleggers en vermogensbeheerders.
Belangrijke indices die rekening houden met de free float zijn onder andere:
- S&P 500 (Standard & Poor's)
- FTSE 100 en FTSE All-Share (FTSE Russell)
- MSCI World en MSCI Emerging Markets (MSCI Inc.)
- STOXX Europe 600 (Qontigo)
Deze indices sluiten de invloed van aandelen die normaal gesproken niet worden verhandeld uit of beperken deze, omdat ze niet op dezelfde manier bijdragen aan de prijsvorming of beleggingskansen als aandelen die vrij verkrijgbaar zijn op de markt.
Indexbouwers gebruiken doorgaans free float-gegevens als volgt:
1. Indexweging bepalen
Constituenten binnen een index worden gewogen op basis van hun marktkapitalisatie, gecorrigeerd voor de vrije verhandelbaarheid. Twee bedrijven met een vergelijkbare totale marktkapitalisatie kunnen bijvoorbeeld verschillende indexwegingen hebben als één bedrijf een aanzienlijk grotere vrije verhandelbaarheid heeft.
2. Screening op geschiktheid
Sommige indices kunnen minimale vereisten voor de vrije verhandelbaarheid stellen als voorwaarde voor opname. Een bedrijf met een buitensporig lage vrije verhandelbaarheidsratio kan volledig worden uitgesloten van bepaalde indices, zelfs als de totale omvang voldoet aan andere opnamecriteria.
3. Omzetbeheer en herbalancering
Free float-beoordelingen vinden doorgaans per kwartaal of halfjaar plaats, afhankelijk van de methodologie van de aanbieder. Wanneer insider-aandelen verschuiven of wanneer lock-up-periodes na de beursgang aflopen, worden de floatpercentages opnieuw geëvalueerd, wat kan leiden tot een mogelijke herweging of herclassificatie binnen indices.
Na een grote uitverkoop door insiders kan de float van een bedrijf bijvoorbeeld toenemen, wat een hogere weging in een index rechtvaardigt. Omgekeerd kan een toename van strategische belangen, zoals die van een controlerende aandeelhouder of overheidsinstantie, leiden tot een neerwaartse herziening van de float.
4. Gemakkelijke tracking en replicatie
Vanuit het oogpunt van vermogensbeheer verbetert het gebruik van benchmarks die zijn aangepast aan de free float de trackingnauwkeurigheid van indexfondsen en ETF's. Omdat deze fondsen fysiek of synthetisch indices repliceren, is het kennen van de daadwerkelijke beleggingsbasis cruciaal voor de samenstelling van de portefeuille.
5. Verbetering van de markttransparantie
Door zich uitsluitend te richten op openbaar verhandelbare aandelen, bieden indices op basis van free float-gecorrigeerde maatstaven duidelijker inzicht in het beleggerssentiment en de handelsdynamiek, zonder de verstorende effecten van insider- en strategische posities.
Uiteindelijk speelt de free float-methodologie een cruciale rol in de moderne portefeuilletheorie, het ontwerp van indexfondsen en de naleving van regelgeving. Het draagt bij aan het doel om indices te behouden die liquide, representatief en in lijn met wereldwijde beleggingsnormen zijn.
Kortom, deze aanpassing verfijnt marktkapitalisatie-gebaseerde maatstaven om de daadwerkelijke invloed van een effect op openbare markten beter weer te geven, waardoor zowel institutionele als particuliere beleggers met accurate, bruikbare informatie kunnen werken.
