HOE FUTURESCONTRACTEN WERKEN: BASISPRINCIPES EN BELANGRIJKSTE KENMERKEN

Een futurescontract is een gestandaardiseerde juridische overeenkomst om een ​​actief te kopen of verkopen tegen een vooraf bepaalde prijs op een specifieke datum in de toekomst. Deze contracten worden verhandeld op een georganiseerde beurs en worden voornamelijk gebruikt om risico's af te dekken of te speculeren op prijsbewegingen. Beleggers, handelaren en instellingen gebruiken futurescontracten om prijzen vast te leggen of te proberen te profiteren van marktschommelingen.

Futurescontracten omvatten een breed scala aan onderliggende activa, waaronder grondstoffen (zoals ruwe olie, goud en tarwe), financiële instrumenten (zoals indices, valuta's en rentetarieven) en zelfs cryptovaluta. Elk contract beschrijft vaste specificaties met betrekking tot de kwaliteit, kwantiteit en leveringsvoorwaarden van het actief, waardoor onduidelijkheid wordt verminderd en de handel soepel en efficiënt verloopt.

In tegenstelling tot forwardcontracten, die op maat gemaakte overeenkomsten tussen twee partijen zijn, zijn futures gestandaardiseerd en worden ze afgehandeld via gecentraliseerde beurzen zoals de Chicago Mercantile Exchange (CME) of Intercontinental Exchange (ICE). Het gebruik van clearinghuizen helpt het tegenpartijrisico te beperken, waardoor futurescontracten een aantrekkelijk en betrouwbaar instrument zijn op financiële markten wereldwijd.

Deze contracten spelen een cruciale rol bij het bepalen van marktprijzen en risicobeheer. Een boer kan bijvoorbeeld een futurescontract gebruiken om de verkoopprijs van tarwe vóór de oogst vast te leggen en zo inkomsten te genereren tegen prijsvolatiliteit. Luchtvaartmaatschappijen kunnen futures gebruiken om de kosten van vliegtuigbrandstof te beheersen, terwijl handelaren kunnen speculeren op renteontwikkelingen of wisselkoersschommelingen.

Om deel te nemen aan futuresmarkten moeten handelaren doorgaans een rekening openen bij een broker die derivatenhandel ondersteunt. De broker fungeert als tussenpersoon, faciliteert de uitvoering van transacties, beheert margevereisten en zorgt voor naleving van de regelgeving. Elke futuresmarkt staat onder toezicht van regelgevende instanties, zoals de Commodity Futures Trading Commission (CFTC) in de VS, wat eerlijke praktijken en transparantie voor alle deelnemers waarborgt.

Inzicht in de werking van deze contracten – inclusief hun structuur, margeverplichtingen en expiratiemechanismen – is essentieel voor iedereen die zich bezighoudt met futureshandel. In de volgende paragrafen zullen we deze aspecten in detail bespreken.

Standaardisatie is een bepalend kenmerk van futurescontracten en onderscheidt ze van andere vormen van derivatencontracten. Het verwijst naar de uniforme specificatie van elk futurescontract, inclusief het type activa, de contractomvang, de leveringsdatum, de prijseenheden en het uitwisselingsmechanisme. Deze standaardvoorwaarden worden vastgesteld door de beurs waarop het contract wordt verhandeld, waardoor consistentie wordt gewaarborgd en een zeer liquide marktomgeving wordt bevorderd.

Verschillende belangrijke componenten zijn gestandaardiseerd binnen een futurescontract:

• Onderliggende waarde: Dit kan een fysieke grondstof (maïs, aardgas, edelmetalen) of een financieel instrument (rente, indexwaarde, valuta) zijn.
• Contractgrootte: Definieert de hoeveelheid van de waarde die door één contract wordt vertegenwoordigd, bijvoorbeeld 100 vaten ruwe olie of 5.000 bushels maïs.
• Leveringsmaand: Specificeert de maand waarin het contract afloopt en de afwikkeling plaatsvindt. Voor elke onderliggende waarde zijn er doorgaans meerdere leveringsmaanden gedurende het jaar beschikbaar.
• Prijseenheid: Geeft aan hoe de prijzen worden genoteerd; bijvoorbeeld in Amerikaanse dollars per vat of centen per bushel.
• Tickgrootte: De minimale prijsbeweging die kan optreden tijdens de handel, met invloed op zowel prijsstijgingen als de waardering van winsten en verliezen.
• Afwikkelingsprocedure: Verduidelijkt of het contract wordt afgewikkeld door fysieke levering van de activa of door contante afwikkeling.

Dankzij standaardisatie kunnen futurescontracten eenvoudig worden verhandeld op elektronische beurzen en gecleard via centrale tegenpartijsystemen. Deze universaliteit trekt een brede groep deelnemers aan en verbetert de marktdiepte en transparantie. Het elimineert ook onzekerheid over contractvoorwaarden, waardoor handelaren zich uitsluitend kunnen richten op de marktdynamiek in plaats van te onderhandelen over specifieke details.

Bovendien maakt de aanwezigheid van standaardfuncties geavanceerd risicomanagement, benchmarking en arbitragestrategieën mogelijk. Portefeuillebeheerders kunnen zich bijvoorbeeld indekken tegen renterisico's met behulp van gestandaardiseerde obligatiefutures, terwijl grondstoffenhandelaren oliefutures kunnen gebruiken om fysieke voorraadrisico's in evenwicht te brengen.

Beurzen evalueren en passen de kenmerken van standaardcontracten periodiek aan om rekening te houden met veranderende marktpraktijken of opkomende activa. De toegenomen populariteit van cryptovaluta heeft bijvoorbeeld geleid tot de lancering van gestandaardiseerde Bitcoin- en Ethereum-futures op gereguleerde beurzen. Naarmate deze instrumenten zich ontwikkelen, blijft standaardisatie cruciaal om vertrouwen, duidelijkheid en efficiëntie in de futureshandel in verschillende sectoren en regio's te waarborgen.

Over het algemeen biedt standaardisatie futurescontracten de transparantie en schaal die nodig zijn voor actieve wereldwijde deelname. Of het nu voor hedging of speculatieve doeleinden is, het uniforme karakter van futures blijft essentieel voor hun functie en betrouwbaarheid.

Marge in futureshandel verwijst naar de hoeveelheid kapitaal die een handelaar moet storten bij een clearinghouse of broker om een ​​positie te openen en te behouden. In tegenstelling tot aandelen, waarbij u de volledige marktwaarde betaalt (of geld leent met een margin-rekening), vereisen futures slechts een fractie van de contractwaarde als onderpand – dit wordt de "initiële marge" genoemd.

Het doel van marge in futureshandel is tweeledig: ervoor zorgen dat beide partijen in een contract aan hun financiële verplichtingen voldoen en het systeemrisico op de markt verminderen. Margeniveaus worden vastgesteld door beurzen en clearinghouses op basis van de volatiliteit van de onderliggende waarde, historische prijsschommelingen en de huidige marktdynamiek.

Er zijn doorgaans drie categorieën marge in een futurescontract:

• Initiële marge: De aanbetaling die vereist is om een ​​positie te openen. Het fungeert als een prestatiegarantie en bedraagt ​​meestal een klein percentage (bijv. 5-15%) van de volledige contractwaarde.
• Onderhoudsmarge: Het minimale saldo dat op de margerekening moet worden aangehouden. Als de rekening door een ongunstige prijsbeweging onder dit niveau zakt, ontvangt de handelaar een "margin call".
• Variatiemarge: Dit verwijst naar de dagelijkse marktwaardeaanpassing. Winsten en verliezen worden elke handelsdag berekend en dienovereenkomstig verrekend, zodat de margerekeningen de huidige marktwaarde weerspiegelen.

Neem een ​​voorbeeld: een belegger opent een positie in ruwe-oliefutures met een contract ter waarde van £ 50.000. De initiële marge kan worden vastgesteld op £ 5.000. Als de waarde van het contract daalt en de rekening onder het onderhoudsniveau (bijvoorbeeld £ 4.000) zakt, wordt een margin call uitgegeven, waardoor de belegger zijn geld moet aanvullen om de positie te kunnen blijven aanhouden.

Deze praktijk van marking to market zorgt ervoor dat ongerealiseerde verliezen snel worden aangepakt, waardoor het risico op wanbetaling wordt verminderd. Het is belangrijk om te weten dat zowel long- als shortposities onderworpen zijn aan dezelfde margeprocessen, wat zorgt voor eerlijkheid op de markt.

Margevereisten verhogen de marktstabiliteit door de hefboomwerking te beheersen. Ze brengen echter ook de mogelijkheid van aanzienlijk kapitaalverlies met zich mee, omdat handelaren in volatiele markten mogelijk snel extra geld moeten storten. Voor speculatieve handelaren zijn risicomanagementtechnieken, zoals stop-loss orders en portefeuillediversificatie, daarom van groot belang.

Brokers kunnen hogere margevereisten hanteren dan de minimumvereisten voor beurzen, vooral tijdens periodes van hoge volatiliteit of wanneer ze te maken hebben met onervaren klanten. Handelaren moeten de gevolgen van een margin call grondig begrijpen voordat ze futuresposities aangaan, aangezien het niet voldoen aan een margin call kan leiden tot gedwongen liquidatie van posities of juridische stappen.

Kortom, een margin is geen aanbetaling, maar een financiële zekerheid. Het biedt de zekerheid dat beide partijen belang hebben bij de transactie en draagt ​​zo bij aan het behoud van de integriteit en veerkracht van futuresmarkten wereldwijd.