LIQUID STAKING UITGELEGD: VOORDELEN TEN OPZICHTE VAN TRADITIONELE STAKING

Liquid staking is een innovatieve aanpak binnen de cryptovaluta-industrie waarmee gebruikers hun digitale activa kunnen staken met behoud van liquiditeit. Bij traditionele staking worden tokens, wanneer houders willen deelnemen aan netwerkvalidatie en beloningen willen verdienen, voor een bepaalde periode geblokkeerd – meestal dagen tot weken – wat betekent dat ze gedurende die tijd niet kunnen worden overgedragen, verkocht of verhandeld. Deze blokkering beperkt de flexibiliteit, wat kan leiden tot opportuniteitskosten, vooral in volatiele markten of wanneer zich nieuwe investeringsmogelijkheden voordoen.

Bij liquid staking delegeren gebruikers hun tokens aan een validator node, net als bij traditionele staking. In ruil daarvoor ontvangen ze echter een afgeleide token die hun gestakete activa vertegenwoordigt. Deze afgeleide tokens kunnen vrij worden verhandeld, als onderpand worden gebruikt of worden ingezet in DeFi-protocollen (Decentralized Finance), terwijl ze tegelijkertijd beloningen voor staking blijven verdienen. In wezen scheidt liquid staking het eigendom van de gestakete waarde van de uitvoering van de validatieverantwoordelijkheden in het protocol.

Deze evolutie heeft aan populariteit gewonnen op meerdere proof-of-stake (PoS) blockchains, waaronder Ethereum, Solana, Cosmos en Polkadot. Het concept ondersteunt zowel netwerkbeveiliging als persoonlijke financiële flexibiliteit – twee kenmerken die voorheen moeilijk te verenigen waren met traditionele stakingmethoden.

Populaire liquid stakingplatforms zijn onder andere Lido, Rocket Pool en Marinade Finance. Deze platforms geven representatieve tokens uit zoals stETH (voor gestakete Ether), rETH (voor Rocket Pool stakers) en mSOL (voor gestakete Solana). Deze tokens kunnen door elkaar worden gebruikt binnen het DeFi-ecosysteem, wat een realtime waardestijging weerspiegelt dankzij geaggregeerde stakingbeloningen.

Liquid staking is met name relevant in de context van de verschuiving van Ethereum van een proof-of-work- naar een proof-of-stake-systeem. Sinds de transitie van Ethereum ("The Merge") kunnen ETH-houders hun tokens inzetten om het netwerk te beveiligen. Zonder liquid staking-opties zouden hun activa echter geblokkeerd blijven totdat toekomstige upgrades opnames mogelijk maken. Liquid staking verzacht deze uitdaging door zowel stakingbeloningen als tokenliquiditeit tegelijkertijd te bieden.

Over het algemeen biedt liquid staking een veelzijdiger mechanisme om deel te nemen aan de staking-economie. Het is niet alleen aantrekkelijk voor langetermijnbeleggers die willen bijdragen aan de beveiliging van de blockchain, maar ook voor actieve beleggers die hun kapitaalefficiëntie willen optimaliseren.

Traditionele staking verwijst naar de conventionele methode om deel te nemen aan proof-of-stake (PoS) blockchains. In deze systemen blokkeren tokenhouders een bepaalde hoeveelheid cryptocurrency om de werking en beveiliging van het netwerk te ondersteunen. In ruil daarvoor verdienen ze stakingbeloningen – meestal in de vorm van dezelfde token – als compensatie voor hun hulp bij het valideren van transacties en het beveiligen van de blockchain.

Om traditioneel munten te staken, delegeren gebruikers hun activa doorgaans aan een validator of, in sommige gevallen, beheren ze hun eigen validator node. Dit vereist dat een node continu online is, voldoet aan hardwarespecificaties en technische handelingen uitvoert – omstandigheden die gemiddelde gebruikers kunnen afschrikken. Daarom kiezen de meeste gebruikers ervoor om te staken via gecentraliseerde exchanges of externe stakingdiensten, die custodial staking-oplossingen aanbieden in ruil voor een servicevergoeding.

Een van de beperkingen van traditionele staking is de inherente illiquiditeit ervan. Zodra tokens zijn gestaked, worden ze voor een vaste periode in het protocol geblokkeerd, vaak vergezeld van een unbonding time – een vertraging voordat activa overdraagbaar worden zodra unstaking is gestart. Unstaking van Cosmos duurt bijvoorbeeld ongeveer 21 dagen, en alleen Ethereum begon met het toestaan ​​van opnames na de 'Shapella'-upgrade in 2023. Deze vertragingen kunnen traditionele staking minder aantrekkelijk maken voor gebruikers die flexibiliteit waarderen.

Bovendien kan de waarde van gestakete tokens fluctueren tijdens de lock-upperiode, waardoor gebruikers worden blootgesteld aan marktvolatiliteit en snelle exits of herallocaties worden verhinderd. In een snel veranderende markt kan het niet kunnen liquideren van gestakete activa leiden tot gemiste investeringskansen of potentiële verliezen.

Een andere overweging is dat gebruikers die deelnemen aan traditionele staking doorgaans de mogelijkheid missen om hun activa te gebruiken in DeFi-applicaties tijdens de lock-upperiode. Deze isolatie van bredere financiële nutsbedrijven beperkt de kapitaalefficiëntie, met name voor gevorderde of institutionele beleggers die op zoek zijn naar voorspelbare kasstromen en diverse portefeuillebeheerstrategieën.

Deze beperkingen hebben de ontwikkeling van nieuwe stakingmodellen, zoals liquid staking, aangewakkerd. Door liquiditeit en composability in het stakingproces te introduceren, biedt de sector beleggers nu moderne tools om blockchaindeelname te combineren met praktische financiële flexibiliteit, waardoor de aantrekkelijkheid en toegankelijkheid van stakingactiviteiten voor een breder publiek wordt vergroot.

Het verschil tussen liquid staking en traditionele staking ligt in hun aanpak om activa te vergrendelen en liquiditeit te bieden. Hoewel beide mechanismen dienen om netwerkvalidatie en beloningen te genereren, doen ze dit onder aanzienlijk verschillende operationele omstandigheden en met verschillende implicaties voor beleggers.

Liquiditeit en toegankelijkheid

Traditionele staking vergrendelt activa voor een bepaalde periode, wat betekent dat ze in feite niet toegankelijk zijn voor handel, uitgaven of verdere investeringen totdat de lock-up- of unbonding-fase is afgelopen. Liquid staking daarentegen pakt dit probleem aan door afgeleide tokens uit te geven die liquide blijven. Deze tokens kunnen worden overgedragen, gebruikt in DeFi-protocollen of zelfs worden ingewisseld voor andere activa.

Kapitaalefficiëntie

Liquid staking stelt gestaked kapitaal in staat om in meerdere financiële kanalen tegelijk te werken: het verdienen van stakingbeloningen en het tegelijkertijd gebruiken voor toegang tot kredietverlening, yield farming of handelsmogelijkheden. Traditionele staking, door het blokkeren van gebruikersfondsen, dwingt een afweging af tussen netwerkdeelname en portfolioflexibiliteit.

Operationele complexiteit

Bij traditionele staking moeten gebruikers rechtstreeks contact opnemen met validators of stakingpools, waarbij ze soms validatornodes moeten beheren, wat zowel technische als financiële risico's met zich meebrengt. Liquid staking-platforms vereenvoudigen dit proces en bieden vaak geautomatiseerde delegatie aan geoptimaliseerde node-operators, waardoor de technische toetredingsdrempels worden verlaagd.

Risicofactoren

Liquid staking is echter niet zonder risico's. Gebruikers worden blootgesteld aan kwetsbaarheden in smart contracts op de platforms die de afgeleide tokens uitgeven, evenals aan de potentiële depeg tussen de gestakete en afgeleide activa. Traditionele staking is weliswaar restrictiever, maar heeft over het algemeen minder bewegende onderdelen en kan technologisch gezien veiliger worden beschouwd, ervan uitgaande dat een gerenommeerde validator wordt gekozen.

Beloningsstructuren

De beloningen in beide modellen zijn doorgaans evenredig aan het gestakete bedrag en de prestaties van de validator. Gezien de mogelijkheid om liquid staking-derivaten te hergebruiken in DeFi-strategieën, is er echter de mogelijkheid om het rendement te verhogen, zij het met een extra risicoblootstelling. De opbrengsten van traditionele staking zijn over het algemeen stabieler, hoewel mogelijk lager vanwege het unieke gebruik van de gestakete asset.

Kortom, liquid staking verbetert de gebruikerservaring door flexibiliteit en kapitaalefficiëntie te introduceren. Traditionele staking is weliswaar eenvoudiger en mogelijk veiliger, maar beperkt de mobiliteit van assets. Afhankelijk van individuele doelen en risicobereidheid kunnen beleggers de ene methode boven de andere verkiezen, of zelfs beide gebruiken om een ​​gediversifieerde stakingstrategie te bereiken.