SAFT VERSUS ICO: BELANGRIJKSTE VERSCHILLEN EN GEVOLGEN VOOR KOPERS

SAFT- en ICO-structuren begrijpen

Het cryptovaluta-ecosysteem wordt gekenmerkt door een verscheidenheid aan fondsenwervingsmechanismen die projecten gebruiken om kapitaal te vergaren. Twee prominente modellen zijn de Simple Agreement for Future Tokens (SAFT) en de Initial Coin Offering (ICO). Hoewel beide gericht zijn op het werven van fondsen voor blockchain-gebaseerde ondernemingen, variëren hun structuren, regelgeving en implicaties voor tokenkopers aanzienlijk.

Een SAFT is een juridisch kader dat is ontwikkeld om te voldoen aan de Amerikaanse effectenregelgeving. In dit model verstrekken geaccrediteerde investeerders financiering aan een blockchainproject op basis van een contract dat de toekomstige levering van tokens belooft. Deze tokens worden doorgaans geleverd zodra het platform is gelanceerd en de tokens worden als nuttig of "niet-beveiligd" beschouwd. De SAFT-structuur stelt de uitgifte van tokens uit naar een later stadium, met als doel te blijven voldoen aan de regelgeving tijdens de initiële fondsenwerving.

Een ICO daarentegen is een directer proces. Tokens worden direct aan het publiek verkocht (inclusief particuliere beleggers), vaak voordat het onderliggende platform of netwerk live is. Deze tokens vertegenwoordigen al dan niet een belang in de toekomstige ontwikkeling van het platform, maar ze worden direct gedistribueerd in ruil voor geld, meestal via cryptovaluta zoals Bitcoin of Ethereum.

Het belangrijkste verschil ligt in naleving van de regelgeving en timing van de distributie. SAFT's streven ernaar te voldoen aan de effectenwetgeving door de initiële contracten alleen aan geaccrediteerde beleggers aan te bieden en de levering van tokens uit te stellen totdat ze niet langer als effecten worden geclassificeerd. ICO's daarentegen komen vaak in botsing met effectentoezichthouders vanwege de onmiddellijke levering van mogelijk niet-geregistreerde effecten aan het publiek.

Het begrijpen van deze structurele verschillen is cruciaal voor kopers, aangezien elk model unieke risico's, rendementstermijnen en nalevingsaspecten met zich meebrengt.

Laten we nu de implicaties van deze structuren in meer detail bekijken.

Juridische overwegingen en kopersrechten

Vanuit het perspectief van een investeerder kan de keuze tussen een SAFT en een ICO aanzienlijke gevolgen hebben, met name wat betreft juridische bescherming en eigendomsrechten.

Bij SAFT's is deelname doorgaans beperkt tot geaccrediteerde investeerders, zoals gedefinieerd door regelgevende instanties zoals de Amerikaanse Securities and Exchange Commission (SEC). Deze beperking is bedoeld om niet-geïnformeerde particuliere beleggers te beschermen tegen risicovolle ondernemingen. De koper gaat een beleggingsovereenkomst aan, die mogelijk onder de definitie van een effect valt. SAFT-overeenkomsten worden daarom over het algemeen ingediend onder effectenvrijstellingen zoals Regulation D in de VS, die een laag van regelgevend toezicht en juridische mogelijkheden biedt.

Deze structuur biedt kopers bepaalde verwachtingen, zoals:

• Gedetailleerde openbaarmakingen tijdens de contractfase
• Een contractueel recht om in de toekomst tokens te ontvangen
• Mogelijke juridische mogelijkheden in geval van niet-nakoming

Het is echter cruciaal om op te merken dat SAFT-deelnemers niet onmiddellijk tokens ontvangen en dat de voortgang van het project de uitgifte van tokens kan vertragen of zelfs helemaal onmogelijk kan maken. Dit introduceert uitvoeringsrisico en afhankelijkheid van het succes en ethische gedrag van de uitgever.

In een ICO worden tokens rechtstreeks aan het publiek verkocht, inclusief particuliere beleggers. De wettelijke bescherming is meestal veel zwakker, vooral in rechtsgebieden zonder gedefinieerde wetgeving voor cryptovaluta. Tenzij de uitgever van een ICO zich vrijwillig aan de effectenwetgeving houdt (wat zelden voorkomt), hebben kopers mogelijk weinig juridische mogelijkheden als het project mislukt of de tokens waardeloos blijken te zijn.

Hoewel ICO's gemakkelijker toegang en snellere blootstelling aan projecttokens bieden, brengen ze een verhoogd juridisch en financieel risico met zich mee. Een berucht voorbeeld is de ICO-bubbel van 2017-2018, toen veel projecten miljoenen ophaalden zonder werkende producten op te leveren. Er volgden strengere regelgeving, met verschillende spraakmakende rechtszaken die door de autoriteiten werden vervolgd, wat de gevaren van gefractioneerde beleggersbescherming onderstreepte.

Samenvattend:

• SAFT's bieden meer gestructureerde juridische overeenkomsten, maar beperken de deelname
• ICO's bieden open toegang, maar minimale beleggersbescherming

De keuze tussen SAFT's en ICO's bepaalt dus de juridische status van de koper, de mogelijke verhaalmogelijkheden en de transparantie van de regelgeving met betrekking tot de tokenaanbieding.

Impact op tokendistributie en marktdynamiek

Naast regelgevende en juridische aspecten, strekt het contrast tussen SAFT- en ICO-aanbiedingen zich diep uit in de economie van tokens, uitgifteschema's en downstream marktprestaties.

Een van de bepalende kenmerken van een SAFT-gebaseerde lancering is de vertraagde distributie van tokens. Investeerders verstrekken vooraf kapitaal op basis van een juridisch contract, maar ontvangen tokens pas wanneer het platform functioneert. De tokens worden beschouwd als "utility"-tokens in plaats van effecten. Dit systeem probeert de voortijdige handel in onontwikkelde digitale activa te voorkomen en beperkt de beschikbaarheid op de markt totdat er een functioneel product bestaat.

Hoewel dit de naleving van de regelgeving ondersteunt, kan het ook leiden tot onevenwichtigheden op de markt. Bijvoorbeeld:

• Vertraagde liquiditeit voor beleggers
• Verkorte marktinstapmomenten wanneer tokens eindelijk worden gelanceerd
• Potentiële waardestijgingen of -dalingen bij het vrijgeven van tokens

Omdat vroege SAFT-beleggers vaak tokens tegen gereduceerde prijzen kopen, kan de uiteindelijke notering van deze tokens leiden tot aanzienlijke prijsschommelingen, die vaak onevenredig grote gevolgen hebben voor particuliere kopers. Deze initiële houders kunnen proberen hun posities snel te verkopen om winst te maken, wat volatiliteit in de markt introduceert.

Aan de andere kant maken ICO's tokens direct beschikbaar voor de markt. Deze onmiddellijkheid kan leiden tot snel marktenthousiasme en speculatieve winst op korte termijn. De onbeperkte tokenstroom verhoogt echter ook het risico op:

• Insiderdumping
• Prijsmanipulatie
• Marktinstabiliteit door overaanbod

ICO's bieden mogelijk een hogere initiële liquiditeit en handelsmogelijkheden, maar zonder lock-ups of gestructureerde vesting vertonen tokenprijzen vaak grillig gedrag. De markt is ongereguleerd, vatbaar voor pump-and-dump-regelingen en reageert sterk op hype op sociale media of acties van ontwikkelaars.

Bovendien, omdat ICO-tokens vaak voortijdig worden vrijgegeven, voordat het protocol is ontwikkeld, kunnen houders te maken krijgen met in wezen waardeloze digitale activa, mocht het project mislukken of geen succes worden.

Een andere overweging is de mate van transparantie. SAFT's, van juridische aard, omvatten vaak geregistreerde aanbiedingen met gedocumenteerde fondsenwervingsrondes en duidelijke kapitaaltabellen, althans voor beleggers. ICO's missen vaak deze nauwkeurigheid, wat leidt tot ondoorzichtige toewijzingspraktijken, onzekere tokenomics en vage beloftes.

Concluderend:

• SAFT's vertragen de impact op de markt, waardoor speculatieve druk afneemt, maar er een risico op ontgrendeling ontstaat.
• ICO's versnellen de tokencirculatie, waardoor vroege handel mogelijk wordt, maar dit gaat vaak ten koste van de stabiliteit.

Elk model beïnvloedt het traject van het project na financiering op een andere manier en beïnvloedt de ervaring van de houder en het gedrag van de tokenlevenscyclus.