SCOTT BESSENT, TOP FX-HANDELAAR: HOE HIJ DE BRITSE STERLING VERSLAAGDE

Van Yale naar Soros: Londen, ERM en een proefschrift

Scott Bessents pad naar macro-economie begon met de basis: nieuwsgierigheid naar hoe beleid, prijzen en positionering op elkaar inwerken. Na een vroege start in onderzoek en shortselling van aandelen stapte hij over naar wereldwijde macro-economie en sloot hij zich begin jaren negentig aan bij de organisatie van George Soros. Londen was het zenuwcentrum voor valuta-ideeën, omdat het tussen de sluiting van de Aziatische economie en de opening van de economie in New York lag; het was ook de juiste uitvalsbasis om het vaste, maar kwetsbare Europese wisselkoersmechanisme (ERM) te bestuderen, waarbij nationale valuta's binnen nauwe banden ten opzichte van de Duitse mark moesten blijven. Voor een analist die getraind was om stresspunten te zoeken, leek het ERM minder op een systeem en meer op een reeks prikkels die wachtten om getest te worden.

Bessents werkstijl was: eerst een these, dan pas een structuur. Een these moest expliciet zijn: "Als beleid A botst met fundamentele factoren B, dan moet prijs C zich aanpassen." Structuur betekende het opbouwen van de exposure die bij de these paste in plaats van de these te forceren tot een handig instrument. Die aanpak ontmoedigde heldendaden en beloonde geduld. Wat het Britse pond betreft, kwam de these voort uit maandenlang bureauwerk: stijgende Duitse rentes na de hereniging, de zwakke groei en stroperige inflatie in Groot-Brittannië, en een bandverdediging die steeds grotere interventies vereiste naarmate de binnenlandse economie verzwakte. De implicatie was duidelijk: het VK zou ofwel zware rentes en een diepe recessie moeten doorstaan ​​om de koppeling te behouden, ofwel het zou uit het ERM stappen. Hoe dan ook, het Britse pond was te duur.

De pre-mortems van het Londense team maten wat er mis kon gaan: wat als de Bundesbank zou verlagen? Wat als het begrotingsbeleid abrupt zou worden aangescherpt? Wat als een gezamenlijke interventie short sellers zou overweldigen? Ze brachten de beleidskalender, de timing van centralebankvergaderingen en de verdedigingsmechanismen van de Bank of England in kaart. Ze bestudeerden ook tegenpartijen: welke banken risico's in bewaring hielden, welke banken het snel afwierpen en welke banken – door middel van koersen en timing – aangaven wanneer officiële biedingen op de markt zouden komen.

Vanuit een uitvoeringsperspectief behandelde Bessent spot, forwards en opties als onderdelen van één machine. Spot had directheid en liquiditeit; forwards hadden carry- en financieringseffecten; opties creëerden convexiteit voor binaire momenten. De desk combineerde ze op basis van waar de beleidsdruk waarschijnlijk zou pieken. Als de autoriteiten agressief zouden ingrijpen, zou Spot misschien wel kunnen knokken, maar opties zouden lonend zijn; als de verdediging geen reserves meer had, zouden aanvallers en Spot het zware werk doen. Het ging er niet om het moment van capitulatie te voorspellen, maar om lang genoeg – en goedkoop genoeg – te overleven om er te zijn wanneer het zover was.

Tegen de zomer van 1992 was de overtuiging van het team vast, maar de omvang bleef gedisciplineerd. De markt zou elke dag een stem krijgen; het was de taak om risico's levend te houden totdat de fundamenten en de beleidsrealiteit samenvielen. Die mentaliteit – bepaal je risico's, aanbid ze niet – zou een kenmerk van Bessent worden.

Zwarte Woensdag: Positionering, risico en uitvoering

De aanloop naar 16 september 1992 was een kliniek in asymmetrie. Groot-Brittannië had zich ertoe verbonden het Britse pond binnen een nauwe ERM-band te houden; toch waren de binnenlandse omstandigheden slecht. De verdediging vereiste niet alleen vertrouwen, maar ook steeds hogere rentetarieven en aanhoudende aankopen van Britse ponden door de centrale bank. Voor macrohandelaren creëerde dat een eenzijdige prikkel: als de koppeling standhield, konden ze carry en een paar procent verliezen; als de koppeling werd verbroken, konden ze veelvouden winnen. Bessent, een vooraanstaand lid van Soros' team in Londen, specialiseerde zich in het omzetten van die asymmetrie in een portefeuille die krapte kon opvangen en ook bij een breuk stand kon houden.

De uitvoering was nauwgezet. Orders werden verdeeld over tijdzones en dealers om duidelijke voetafdrukken te vermijden. Het boek combineerde short-six exposure met meerdere pijlers – ten opzichte van de Duitse mark voor ERM-stresszuiverheid, ten opzichte van de dollar voor liquiditeit – en bood opties om gaprisico rond beleidsaankondigingen af ​​te dekken. De redactie lette op tekenen van officiële biedingen: plotselinge krappe spreads in anderszins nerveuze momenten, stille schermen gevolgd door block prints, of banken die met ongewoon geduld tweerichtingskoersen noteerden. Deze banken vertelden hen dat de verdediging in werking was en hielpen bij het timen van nieuwe verkopen in de stroom.

Toen Londen op Zwarte Woensdag ontwaakte, escaleerde de overheid – eerst met agressieve interventies, vervolgens met een verrassende renteverhoging en later met een signaal dat nog hogere rentes mogelijk waren. Een paar uur lang was de krapte reëel. Daar waren risicosystemen belangrijker dan bravoure. Bessents sizingregels, tijdsstops en optie-overlays hielden het boek solvabel tijdens de whipsaws. Toen de markt zich realiseerde dat de verdediging de reserves en geloofwaardigheid uitputte, sloeg het pond om. De exit verliep ordelijk: schaal op, vermijd de verleiding om het exacte dieptepunt te voorspellen en houd een resterende positie aan om naschokken op te vangen terwijl het nieuwe regime de koersen inprijst.

De post-mortem was net zo belangrijk als de winst. Waarom werkte het? Niet omdat handelaren zelf een valuta "braken", maar omdat een beleidskader botste met de fundamentele factoren. Waarom bleef de sizing bestaan? Omdat het team liquiditeit respecteerde en convexiteit bouwde rond binaire opties. Waarom bleven ze niet te lang? Omdat de these eindigde toen de koppeling werd verbroken, zou vasthouden aan de handel discipline in dogma hebben veranderd. Dit zijn de onderdelen van het verhaal waarop professionals zich richten, lang nadat de krantenkoppen zijn verdwenen.

Voor ambitieuze macro-experts is de sterling-epidemie een blauwdruk: bestudeer het regime, bepaal de prijs van de prikkels en bouw een structuur die de officiële weerstand overleeft. Probeer geen legende te worden; streef ernaar om nog steeds te handelen wanneer het regime het begeeft. Dat was het verschil tussen een verteld verhaal en een carrière die alleen maar beter wordt.

De les is bescheiden: macro-economische trends gaan minder over het voorspellen van toppen en dalen, maar meer over het opbouwen van sectoren waarvan het slechtste scenario overleefbaar is. Bessents uitstekende hoofdstuk versterkte die gewoonte – en die zou in toekomstige campagnes weer naar voren komen.

Van fonds naar schatkist: Wat de handelaar op kantoor bewaarde

Na het Britse pond verbreedde Bessents carrière zich. Hij beheerde geld door crises en rust, verliet de Soros-organisatie om zijn eigen kapitaal te beheren, keerde terug om senior functies in de macro-economie te vervullen en richtte uiteindelijk Key Square op, een wereldwijd macro-bedrijf dat politieke analyse combineerde met harde data. De belangrijkste kenmerken bleven: schrijf de these vóór de transactie, bepaal de omvang op basis van gerealiseerde volatiliteit, gebruik opties waar de kalender je kan overvallen en stap uit wanneer het regime verandert. Die regels zijn banaal op papier en onbetaalbaar in de praktijk. Daarom hebben een handvol grote transacties de carrière niet bepaald, maar het proces wel.

Collega's herinneren zich een bureau dat werd gerund als een nieuwsredactie: open debat, feiten eerst en een verbod op eufemismen. Als een positie verkeerd was, was het juiste adjectief "verkeerd", niet "vroeg". Als de liquiditeit slecht was, was het juiste zelfstandig naamwoord "risico", niet "kans". Die cultuur maakte ruimte voor creativiteit binnen de grenzen van de regels. Wanneer de handel carry was, respecteerde het boek de sleur; wanneer de handel een regimewisseling was, huurde het boek convexiteit in. Waar anderen ruis najoegen, jaagde het bureau op volgorde: de volgorde van gebeurtenissen klopt, en de rest komt vanzelf.

De brug van hedgefonds naar overheidsfunctie kwam later, maar de methode vertaalde zich. Als minister heeft hij geen invloed om korte rentes vast te stellen – dat is de taak van een centrale bank – maar hij houdt wel toezicht op de leidingen die beleid en markten verbinden: de mix van emissies, pilotprogramma's voor terugkoop, de cadans van aankondigingen van herfinancieringen, de helderheid van het ontwerp van sancties en de internationale gesprekken die aangeven waar kapitaal naartoe zal stromen. De gewoonte van de handelaar om een ​​scorekaart te publiceren – doelstellingen, statistieken en wat een koerswijziging zou afdwingen – verandert in een publieke dienst. Markten waarderen wat ze kunnen zien; ambiguïteit vergroot, verspreidt zich en ontmoedigt investeringen.

Het uiteindelijke idee is eenvoudig en nieuw, maar alleen in zijn eerlijkheid: behandel beleid zoals een professional risico behandelt – als een verdeling, niet als een decreet. Publiceer het basisscenario, zowel de positieve als de negatieve kant; leg de omstandigheden uit die het gewicht erdoorheen zouden verplaatsen; en houd je woord wanneer die omstandigheden zich voordoen. In de handel houdt die mentaliteit je solvabel. In de overheid houdt het je geloofwaardig. Bessents staat van dienst in de valutahandel leerde die les al vroeg; Zijn werk sindsdien draait om de stille en herhaaldelijke toepassing ervan, waar de inzet het hoogst is.

Uiteindelijk was de "aanval op het pond" geen vandalisme; het was een stresstest van een beleidsbelofte die de rekenkunde niet kon doorstaan. Scott Bessents rol in dat verhaal was het vroegtijdig herkennen van de rekenkunde, het nauwkeurig verwoorden van de visie en het risicomanagement, zodat de prijs het woord kon voeren. Dat is de rode draad van bureau tot afdeling, en daarom leest zijn FX-carrière meer als een handleiding dan als een legende.