INVESTEREN IN LEVEND VEE: BASISPRINCIPES EN DE VEETEELTCYCLUS

Levend vee als handelsartikel begrijpen

Levend vee is een belangrijk onderdeel van de wereldwijde markt voor landbouwproducten. Het betreft runderen die het juiste gewicht en de juiste conditie hebben bereikt om te worden verkocht voor de vleesproductie. Levend vee bestaat doorgaans uit ossen en vaarzen die zijn gevoed en grootgebracht om een ​​ideaal slachtgewicht te bereiken, meestal tussen de 500 en 630 kilo, afhankelijk van het ras en de marktvraag.

De markt voor levend vee speelt een cruciale rol in de landbouwsector en wordt sterk beïnvloed door factoren zoals voerkosten, weerpatronen, ziekte-uitbraken, de consumentenvraag naar rundvlees en exportbeleid. De markt weerspiegelt ook bredere economische trends en het besteedbare inkomen. In de Verenigde Staten worden futures op levend vee actief verhandeld op de Chicago Mercantile Exchange (CME), die producenten, verwerkers en investeerders een platform bieden om zich in te dekken of te speculeren op prijsbewegingen.

De markt is hoofdzakelijk verdeeld in twee typen: slachtvee en levend vee. Mestvee, meestal jongere en lichtere dieren, wordt verkocht aan feedlots waar het wordt "afgemaakt" voordat het als levend vee wordt verkocht. Dit afgemaakte vee wordt vervolgens verwerkt tot rundvlees. Het futurescontract voor levend vee op de CME wordt afgewikkeld door fysieke levering, wat betekent dat degenen die een contract hebben dat afloopt, bereid moeten zijn om vee te leveren of te accepteren volgens de beursnormen.

Elk contract vertegenwoordigt 40.000 pond levend rund of vaars, wat doorgaans overeenkomt met ongeveer 32 tot 35 stuks vee. Deze contractstandaardisatie zorgt voor liquiditeit en transparantie voor marktdeelnemers die zich in de hele toeleveringsketen op elkaar afstemmen - van veehouders en feedlot-exploitanten tot vleesverpakkers en detailhandelaren.

Het begrijpen van de basisprincipes van levend vee vereist ook kennis van classificatiesystemen. In de VS biedt het Amerikaanse ministerie van Landbouw (USDA) classificaties op basis van kwaliteit (zoals marmering en malsheid) en opbrengst (percentage bruikbaar vlees). De belangrijkste kwaliteitsklassen op de markt zijn Prime, Choice en Select. Deze categorieën helpen bij het bepalen van de eindgebruiksprijzen en de perceptie van consumentenwaarde.

Bovendien is de prijs van levend vee nauw verbonden met de kosten van voedergranen, met name maïs. Wanneer de maïsprijzen stijgen, verminderen veehouders doorgaans hun veestapel om de inputkosten te beheersen, wat van invloed is op de beschikbaarheid van vee en uiteindelijk op de rundvleesprijzen. Evenzo kunnen droogteomstandigheden leiden tot een tekort aan hooi en maïs, wat leidt tot hogere voerkosten en druk op beslissingen over veestapelbeheer.

Handelsbeleid en wisselkoersen met importerende landen zoals Japan, Zuid-Korea en China kunnen ook een grote invloed hebben op de vraag naar levend vee en de prijsdynamiek wereldwijd. Bovendien dragen seizoensgebonden consumentengedrag (zoals grillen in de zomermaanden) en de vraag vanuit de foodservice bij aan periodieke schommelingen in de veeprijzen.

Voor beleggers of marktvolgers dienen levend vee als een manier om portefeuilles te diversifiëren, zich in te dekken tegen inflatie in de voedselmarkt of te speculeren op markttrends. Zoals bij elke grondstof is een grondige kennis van prijsbepalende factoren, seizoenstrends, contractspecificaties en macro-economische invloeden cruciaal voor een intelligente deelname aan de markt voor levend vee.

Belangrijkste elementen van de rundveecyclus

De rundveecyclus is een economisch patroon op lange termijn dat wordt gekenmerkt door terugkerende fasen van uitbreiding en krimp van de veestapel als reactie op prijssignalen, voerkosten en omgevingsomstandigheden. Inzicht in deze cyclus is essentieel voor producenten, verwerkers, investeerders en analisten die betrokken zijn bij de vee- en rundvleesmarkt. De rundveecyclus, die doorgaans 8 tot 12 jaar duurt, weerspiegelt de biologische beperkingen en economische beslissingen die inherent zijn aan de veehouderijsector.

In essentie begint de cyclus wanneer hoge rundvleesprijzen, meestal veroorzaakt door een sterke vraag of een beperkt aanbod, producenten stimuleren om vaarzen te behouden en de fokkerij te verhogen. Dit leidt tot uitbreiding van de veestapel doordat er meer kalveren geboren worden. Vanwege de draagtijd van runderen (ongeveer 9 maanden), gevolgd door zogen en afmesten, kan het echter twee tot drie jaar duren voordat deze nieuwe kalveren marktrijpe levende runderen zijn.

Als gevolg van deze vertraagde aanbodreactie ervaart de sector een overaanbod zodra de verhoogde productie op de markt komt. Wanneer dat gebeurt, beginnen de prijzen te dalen omdat het aanbod de vraag overtreft. Producenten passen zich dan aan door kuddes te ruimen, de fokkerij te verminderen en soms koeien en vaarzen eerder te slachten. Deze afname van de veestapel zorgt ervoor dat het aanbod van levend vee uiteindelijk afneemt, wat de weg vrijmaakt voor een prijsherstel en een nieuwe cyclus.

Meerdere factoren beïnvloeden de timing en duur van elke fase in de cyclus:

• Weerpatronen: Langdurige droogtes of ongunstige weersomstandigheden kunnen de beschikbaarheid van voer verminderen, wat leidt tot de liquidatie van veestapels vanwege kostenbeheersing.
• Voerprijzen: Hogere kosten voor maïs en ruwvoer kunnen het mesten van vee economisch onhaalbaar maken, waardoor producenten hun veestapelomvang beperken.
• Vraag naar rundvlees: Veranderingen in het besteedbare inkomen, consumentenvoorkeuren (bijv. mager vlees versus gemarmerd rundvlees) of voedingstrends (bijv. plantaardig dieet) kunnen de vraagcurves aanzienlijk verschuiven.
• Regelgeving en handelsbeleid: Exportverboden, tarieven of schandalen rond voedselveiligheid kunnen leiden tot abrupte marktomstandigheden. Verplaatsingen en aanpassingen van de veestapel.

Een voorbeeld van een rundveecyclus deed zich voor begin jaren 2010, toen droogte in het zuidwesten van de VS leidde tot massale veestapelafbraak. Dit werd gevolgd door een aanzienlijke stijging van de rundvleesprijzen rond 2014 als gevolg van het lage aanbod, wat leidde tot uitbreiding van de producenten. In 2018-2019 hadden overaanbod en handelsspanningen de prijzen opnieuw omlaag gedrukt, wat het cyclische karakter van de markt illustreert.

Omdat de rundveecyclus relatief langzaam verloopt in vergelijking met andere landbouwproducten, is strategische planning door producenten essentieel. Veevoederproducenten, vleesverwerkers en investeerders die begrijpen waar de markt zich binnen de cyclus bevindt, kunnen futurescontracten of fysieke voorraadaanpassingen gebruiken om risico's te beperken of kansen te benutten.

Een verwerker kan bijvoorbeeld langetermijncontracten afsluiten tijdens downcycle-fases wanneer levend vee goedkoper is, terwijl speculanten futures kunnen kopen in dalfases om te profiteren van verwachte prijsstijgingen.

Kortom, hoewel de rundveecyclus de natuurlijke economische tendensen binnen veemarkten weerspiegelt, zorgen de unieke timing en de vertraagde aanbodreactie voor complexiteit en kansen. Succesvolle deelnemers volgen voorraadrapporten, overheidspublicaties, weerpatronen en economische indicatoren om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen in de cyclus.

Investeringstiming binnen de cyclus

Inzicht in de timing van investeringen binnen de rundveecyclus kan marktdeelnemers een aanzienlijk voordeel opleveren. Gezien de lange duur van de cyclus – die vaak meerdere jaren beslaat – kan het identificeren van belangrijke omslagpunten de strategische besluitvorming verbeteren, of het nu gaat om landbouwactiviteiten, grondstoffenhandel of inkoop in de voedingsmiddelenindustrie.

Elke fase van de rundveecyclus biedt unieke investerings- of operationele voordelen, maar brengt ook specifieke risico's met zich mee. Deelnemers richten zich doorgaans op drie primaire fasen bij het nemen van timingbeslissingen: uitbreiding, piek en liquidatie.

1. Expansiefase

De expansiefase begint wanneer de rundveeprijzen stijgen als gevolg van een krap aanbod en een sterke consumentenvraag. Producenten reageren door vaarzen achter te houden en de slachtpercentages van koeien te verlagen om de kuddes weer op te bouwen. Deze fase duurt over het algemeen het langst, omdat de heropbouw van de veestapel wordt beperkt door de biologische voortplantingssnelheid en de beschikbaarheid van voer.

Beleggersstrategie: Tijdens deze fase vertonen de prijzen van rundveefutures vaak een bullish trend. Beleggers kunnen overwegen om longposities in te nemen in contracten voor levend vee, agrarische ETF's of rundveegerelateerde aandelen. Landbouwproducenten kunnen ook hun areaal voor voedergewassen uitbreiden om te profiteren van de toegenomen vraag.

2. Piekfase

De piek wordt bereikt wanneer de uitbreiding van de veestapel volledig is voltooid en het toegenomen aanbod van levend vee de markt begint te verzadigen. Hoewel de prijzen voor rundvlees in de detailhandel kortstondig hoog kunnen blijven, kunnen de groothandels- en futuresprijzen tekenen van daling vertonen.

Beleggersstrategie: Het is cruciaal om in deze periode voorzichtig met posities om te gaan. Commerciële kopers kunnen op langere termijn voorraden tegen gunstige voorwaarden vastleggen. Handelaren kunnen optiestrategieën overwegen om neerwaartse risico's af te dekken of de longpositie te verkleinen. Het is ook een ideaal moment om de kwartaalrapporten van de USDA over de rundvee-inventaris en de plaatsingen in de feedlots te controleren op tekenen van marktvermoeidheid.

3. Liquidatiefase

Naarmate het overaanbod de prijzen drukt en de winsten dalen, beginnen producenten te bezuinigen, verkopen ze fokvee en verminderen ze de toekomstige kalveroogsten. Deze liquidatiefase zorgt er uiteindelijk voor dat het aanbod weer krap wordt, wat de weg vrijmaakt voor een toekomstig herstel.

Beleggersstrategie: Hoewel deze fase misschien het meest pijnlijk is voor producenten, biedt het vaak kansen voor contrarian-beleggers. Het kopen van ondergewaardeerde rundveecontracten, agribusiness-aandelen of gerelateerde activa aan de onderkant van de prijscurve kan een sterk rendement opleveren, mits de timing voor de volgende expansie correct is.

Andere timingtools zijn onder meer seizoensgrafieken, die de verwachte jaarlijkse vraagpieken naar rundvlees (bijv. het grillseizoen) weergeven, en bredere economische indicatoren zoals werkgelegenheidsniveaus, inflatietrends en consumentenbestedingen. Wereldwijde gebeurtenissen, zoals ziekte-uitbraken zoals mond-en-klauwzeer of handelsaankondigingen, kunnen ook een materiële invloed hebben op de timing van de cyclus.

De afgelopen jaren hebben algoritmische handel, verstoringen in de toeleveringsketen en macro-economische schokken zoals de COVID-19-pandemie ook een rol gespeeld bij het veranderen van de traditionele cyclustiming. Desalniettemin zijn de onderliggende biologie en gedragseconomie achter de rundveecyclus de afgelopen decennia opmerkelijk consistent gebleven.

Institutionele beleggers vertrouwen vaak op een combinatie van koers-winstverhoudingen van vleesverwerkers, rapporten van USDA over vee en exportgegevens om grote cyclusbewegingen te anticiperen. Bewegingen in contante rundveeprijzen ten opzichte van futures of veranderingen in de volumes van gekoeld bewaard rundvlees kunnen bijvoorbeeld wijzen op verschuivingen in de dynamiek tussen vraag en aanbod voorafgaand aan een nieuwe cyclusfase.

Uiteindelijk vereist een succesvolle investeringstiming in de markt voor levend vee zowel macro-economische prognose als sectorspecifiek inzicht. Degenen die het best voorbereid zijn, zijn degenen die marktindicatoren integreren met een scherp begrip van waar het systeem zich bevindt binnen het continuüm van de rundveecyclus.