COST-OF-CARRY-MODEL UITGELEGD

Wat is het cost-of-carry-model?

Het cost-of-carry-model is een fundamenteel principe in de financiële wereld dat wordt gebruikt om de reële waarde van derivaten, met name futurescontracten, te bepalen. Het is gebaseerd op de aanname dat de prijs van een futurescontract afhankelijk is van de spotprijs van de onderliggende waarde, plus de kosten die worden gemaakt om die waarde aan te houden tot de vervaldatum van het contract. Deze kosten omvatten opslagkosten, financieringskosten en het gemaksrendement.

In de eenvoudigste vorm wordt het cost-of-carry-model als volgt weergegeven:

F = S × e(r + s - c)t

Waarbij:

• F = Futuresprijs
• S = Spotprijs van het activum
• r = Risicovrije rente (financieringskosten)
• s = Opslagkosten
• c = Gemaksrendement
• t = Looptijd tot de vervaldatum (in jaren)

Het model gaat uit van een wrijvingsloze markt, wat betekent dat er geen transactiekosten of belastingen zijn en dat er tegen het risicovrije tarief kan worden geleend en uitgeleend. Ondanks de theoretische eenvoud wordt het in de praktijk veelvuldig gebruikt en indien nodig aangepast aan specifieke nuances per activaklasse.

Dit model speelt een cruciale rol in arbitragestrategieën, grondstoffenprijzen en het begrijpen van marktgedrag. Het biedt een referentieprijs voor futureshandelaren en stelt hen in staat te beoordelen of een bepaald futurescontract overgewaardeerd of ondergewaardeerd is ten opzichte van de spotmarkt en de bijbehorende draagkosten.

Het cost-of-carry-model is met name van invloed op grondstoffen, waar de fysieke kenmerken van de onderliggende activa – zoals bederfelijkheid en opslagvereisten – de totale draagkosten beïnvloeden. Het is ook van toepassing op financiële instrumenten zoals aandelenindexfutures, rentefutures en valutafutures, zij het met enkele verschillen afhankelijk van dividendrendementen of forward rentestructuren.

Over het algemeen dient het cost-of-carry-model als een essentieel financieel kader dat zorgt voor een coherente prijsstelling tussen de spotmarkt en de derivatenmarkt en handelaren, beleggers en analisten ondersteunt bij het nemen van weloverwogen prijsbeslissingen op basis van de rationele kosten van het aanhouden van een activum in de loop van de tijd.

Inzicht in opslag- en financieringskosten

Opslag- en financieringskosten zijn belangrijke elementen van het cost-of-carry-model. Ze vertegenwoordigen de directe en indirecte kosten die gepaard gaan met het aanhouden van een fysiek of financieel actief tot de vervaldatum van een futurescontract. Deze kosten verschillen afhankelijk van de aard van het actief en de marktomstandigheden, maar zijn essentieel voor het begrijpen van de prijsstelling van futures.

Opslagkosten

Opslagkosten zijn met name belangrijk op grondstoffenmarkten, waar de fysieke aard van goederen zoals olie, graan, edelmetalen of aardgas tastbare opslagkosten met zich meebrengt. Deze omvatten:

• Magazijnkosten
• Verzekeringspremies
• Bederf of bederf (in het geval van bederfelijke waren)
• Beveiligingsmaatregelen
• Temperatuurbeheersing en -onderhoud

Deze kosten worden doorgaans uitgedrukt als een percentage van de waarde van het actief of in vaste geldbedragen over een bepaalde periode. Wanneer de opslagkosten hoog zijn, stijgen de futuresprijzen doorgaans ten opzichte van de spotprijzen om de extra lasten van de houder te weerspiegelen.

Financieringskosten

Financiering, of rentekosten, zijn de theoretische kapitaalkosten die nodig zijn om het actief te kopen en te behouden in plaats van dat kapitaal elders te alloceren. In het cost-of-carry-model wordt dit doorgaans weergegeven door de risicoloze rente, zoals het rendement op een staatsobligatie over dezelfde looptijd.

Voor beleggers die geld lenen om de aankoop van activa te financieren, zijn de financieringskosten de rente die over die lening wordt betaald. Voor contante beleggers vertegenwoordigen ze de alternatieve kosten van het vastleggen van kapitaal in de onderliggende positie. In de praktijk kunnen de financieringskosten worden beïnvloed door:

• Huidig ​​geldende rentetarieven
• Hefboomwerking en margevereisten
• Kredietspreads of leenvoorwaarden

Als een belegger bijvoorbeeld goud koopt en de aankoop financiert met geleend geld, hebben de kosten van het lenen direct invloed op de totale draagkosten. Hoe hoger de rente, hoe hoger de carrykosten, en dus hoe hoger de forwardprijs boven de spotprijs zal stijgen, ervan uitgaande dat alle andere factoren gelijk blijven.

Bij grondstoffenfutures dragen zowel financierings- als opslagkosten bij aan het fenomeen 'contango', waarbij de futureprijzen de spotprijzen overstijgen. Een diepgaand begrip van deze kosten is essentieel voor risicomanagement en effectieve futureshandel.

Het gemaksrendement in futuresprijzen onderzoeken

Het gemaksrendement is een genuanceerder concept in het cost-of-carry-model en vertegenwoordigt de niet-monetaire voordelen van het aanhouden van de fysieke grondstof in plaats van een futurescontract. Het is vooral relevant in markten waar fysiek bezit strategische of operationele voordelen biedt.

Het gemaksrendement definiëren

Het gemaksrendement is in wezen het impliciete rendement op het aanhouden van de daadwerkelijke activa. Het kan worden beschouwd als het rendement of nut dat voortvloeit uit onmiddellijk bezit, ook al weerspiegelt dit rendement geen instroom van kasmiddelen.

Een olieraffinaderij kan bijvoorbeeld meer waarde hechten aan directe toegang tot ruwe olie dan aan een futurescontract voor levering over drie maanden vanwege mogelijke verstoringen in de aanvoer of operationele flexibiliteit. Deze voorkeur voor bezit creëert een opbrengst die een deel of alle financierings- en opslagkosten compenseert, waardoor de totale transportkosten dalen.

Factoren die de gemaksopbrengst beïnvloeden

• Voorraadniveaus: Wanneer de voorraden laag zijn, stijgt de gemaksopbrengst doorgaans naarmate de waarde van gegarandeerde toegang toeneemt.
• Marktvolatiliteit: In onzekere markten beperkt bezit de risico's van vertragingen of tekorten, waardoor de gemaksopbrengst toeneemt.
• Seizoensinvloed: Bij landbouwproducten kunnen plant- en oogstcycli de behoefte aan fysieke voorraden op bepaalde momenten vergroten.
• Logistieke overwegingen: Transportvertragingen, knelpunten of politieke risico's verhogen de waarde van toegankelijke voorraad.

De gemaksopbrengst is vaak moeilijk direct te meten. Deze wordt echter afgeleid uit waargenomen futuresprijzen en bekende opslag- en financieringskosten. Bij backwardation – waarbij de futuresprijzen lager liggen dan de spotprijzen – overtreft het convenience yield de cost of carry, wat wijst op een sterke prikkel om de activa aan te houden.

De financiële theorie beschouwt convenience yield als een vorm van impliciet inkomen dat rechtvaardigt waarom futures met een korting kunnen worden verhandeld. Het beïnvloedt handelsbeslissingen door aan te geven hoeveel waarde deelnemers hechten aan flexibiliteit, leveringszekerheid en voorraadbeheer in hun bedrijfsmodellen.

In de praktijk kan convenience yield aanzienlijk fluctueren, zelfs over korte perioden, wat van invloed is op forward curves, hedgingstrategieën en de positionering van beleggers. Inzicht in deze component helpt niet alleen bij het nauwkeurig bepalen van de prijs, maar stemt handelsbenaderingen ook af op de werkelijke aanboddynamiek en operationele behoeften.