UITLEG OVER DE KOERS-WINSTVERHOUDING EN WANNEER DEZE INSTORT

Wat is de koers-winstverhouding?

De koers-winstverhouding (k/w) is een van de meest gebruikte waarderingsmaatstaven voor de waardering van een bedrijf. De k/w wordt berekend door de huidige aandelenkoers van een bedrijf te delen door de winst per aandeel (wpa). De k/w helpt beleggers te bepalen hoeveel ze betalen voor elke pond winst van een bedrijf.

Formule:

K/w = Marktprijs per aandeel / Winst per aandeel (wpa)

Een hogere k/w betekent over het algemeen dat beleggers toekomstige winstgroei verwachten en daarom bereid zijn een premie te betalen. Omgekeerd kan een lagere koers-winstverhouding erop wijzen dat een bedrijf ondergewaardeerd is of met uitdagingen kampt.

De koers-winstverhouding wordt doorgaans in twee typen ingedeeld:

• Lopende koers-winstverhouding: Gebaseerd op de werkelijke winst van de afgelopen 12 maanden.
• Toekomstige koers-winstverhouding: Gebaseerd op de verwachte winst over de komende 12 maanden.

Door de koers-winstverhoudingen van bedrijven binnen dezelfde sector te vergelijken, proberen beleggers overgewaardeerde of ondergewaardeerde aandelen te identificeren ten opzichte van vergelijkbare bedrijven. Hoewel de koers-winstverhouding een handig momentopname van de waardering biedt, moet deze in context worden geïnterpreteerd.

Een technologiebedrijf kan bijvoorbeeld inherent tegen een hogere koers-winstverhouding worden verhandeld dan een nutsbedrijf, vanwege de verwachte groei. Wat een 'hoge' of 'lage' koers-winstverhouding is, varieert dus aanzienlijk, afhankelijk van de sector, de levenscyclus van het bedrijf en de heersende economische omstandigheden.

De aantrekkingskracht van de koers-winstverhouding ligt deels in de eenvoud ervan. Dit kan echter ook een nadeel zijn. Enkel vertrouwen op de koers-winstverhouding kan leiden tot slechte investeringsbeslissingen als de onderliggende winstgegevens vertekend of onvolledig zijn, of als groeiverwachtingen niet uitkomen.

Inflatie, veranderende belastingregimes en rentestanden maken de zaken nog ingewikkelder. Deze factoren kunnen de waardering van aandelen beïnvloeden en verder gaan dan de winst van individuele bedrijven.

Hoewel de koers-winstverhouding een essentieel onderdeel is van de waarderingspuzzel, moet deze daarom worden gebruikt in combinatie met andere meetgegevens en kwalitatief onderzoek, met name bij langetermijninvesteringen.

Wanneer de koers-winstverhouding afneemt

Hoewel de koers-winstverhouding vaak wordt gebruikt in aandelenanalyses, kent deze verhouding wel degelijk beperkingen. Er zijn namelijk specifieke scenario's waarin het nut ervan aanzienlijk kan worden ondermijnd. Het begrijpen van deze omstandigheden is essentieel voor een verantwoord gebruik van de koers-winstverhouding binnen een breder beleggingskader.

Hier zijn enkele belangrijke situaties waarin de koers-winstverhouding de neiging heeft af te nemen:

1. Negatieve of nulwinst

Misschien wel de meest voor de hand liggende afname doet zich voor wanneer een bedrijf negatieve winsten rapporteert. Omdat de formule een positieve noemer (WPA) vereist, wordt de koers-winstverhouding ofwel ongedefinieerd ofwel misleidend. Het is onverstandig om verlieslatende start-ups of cyclische bedrijven die een recessie doormaken, te waarderen op basis van de koers-winstverhouding. In dergelijke gevallen kunnen alternatieve maatstaven zoals koers-omzetverhouding (K/S) of ondernemingswaarde/EBITDA nuttiger zijn.

2. Winstvolatiliteit

Als de winst van een bedrijf sterk fluctueert als gevolg van eenmalige gebeurtenissen, wijzigingen in de boekhoudpraktijk of onregelmatige kapitaalwinsten, kan de resulterende koers-winstverhouding een vertekend beeld geven van de operationele prestaties. Een bedrijf dat bijvoorbeeld een belangrijke activa verkoopt, kan een tijdelijke winststijging rapporteren, waardoor de winst per aandeel (WPA) stijgt en de koers-winstverhouding daalt – een vertekening die geen weerspiegeling is van de duurzame winstkracht.

3. Snelgroeiende bedrijven

Voor snelgroeiende bedrijven, met name bedrijven die fors herinvesteren in uitbreiding in plaats van winst te boeken, kunnen koers-winstverhoudingen onterecht hoog of misleidend laag lijken. In dergelijke scenario's zijn vooruitprognoses, contante kasstromen (DCF) of koers-winst-groeiverhoudingen (PEG) wellicht geschikter voor waarderingsdoeleinden.

4. Boekhoudkundige manipulatie

Winstcijfers kunnen worden beïnvloed door agressieve boekhoudkundige tactieken, waaronder timing van omzetverantwoording, afschrijvingsveronderstellingen of posten buiten de balans. Omdat de koers-winstverhouding afhankelijk is van de gerapporteerde nettowinst, kan dergelijke manipulatie een aandeel goedkoper of duurder doen lijken dan het in werkelijkheid is.

5. Vervormingen van de kapitaalstructuur

Bedrijven met een hoge schuldenlast kunnen solide winsten rapporteren dankzij fiscaal beschermde rentelasten, maar toch te maken krijgen met aanzienlijke solvabiliteitsrisico's op de lange termijn. Evenzo kunnen bedrijven die regelmatig eigen aandelen inkopen een kunstmatig verhoogde winst per aandeel zien, waardoor de koers-winstverhouding op papier daalt zonder de werkelijke kwaliteit van de winst te verbeteren.

6. Sectorale en economische verschillen

Verschillende sectoren hebben verschillende niveaus van kapitaalintensiteit, regelgeving en winstmarges. Bedrijven in kapitaalintensieve sectoren zoals telecommunicatie hebben mogelijk een lagere koers-winstverhouding (K/W) in vergelijking met softwarebedrijven met weinig activa. Macro-economische veranderingen, zoals stijgende rentetarieven, kunnen het beleggerssentiment ook veranderen, waardoor historische koers-winstverhoudingen achterhaald raken.

Kortom, blind vertrouwen op de koers-winstverhouding – vooral in complexe, volatiele of niet-traditionele bedrijfsomgevingen – kan leiden tot gebrekkige waarderingen. Succesvolle beleggers begrijpen wanneer de koers-winstverhouding van toepassing is en wanneer deze moet worden aangevuld met bredere financiële instrumenten.

Alternatieven voor de koers-winstverhouding

Financiële analisten en investeerders erkennen de beperkingen van de koers-winstverhouding en gebruiken een reeks aanvullende waarderingsmaatstaven om een ​​uitgebreidere analyse van een bedrijf te maken. Deze ratio's pakken vaak de tekortkomingen van de koers-winstverhouding aan en bieden diepere inzichten in winstgevendheid, activabenutting en groeipotentieel.

1. Koers-omzetverhouding (K/K)

De koers-omzetverhouding vergelijkt de marktkapitalisatie van een bedrijf met de totale omzet. In tegenstelling tot de K/K kan deze worden gebruikt voor bedrijven met negatieve winsten, waardoor deze met name nuttig is voor bedrijven in een vroeg stadium of verlieslatende bedrijven.

Formule: Marktkapitalisatie / Totale omzet

Hoewel de K/K geen weerspiegeling is van de winstgevendheid, kan deze een essentiële screeningtool zijn om bedrijven met schaalbare bedrijfsmodellen te identificeren of de operationele hefboomwerking te verbeteren.

2. Koers-boekwaardeverhouding (K/B)

De koers-boekwaardeverhouding meet de marktwaarde van een bedrijf ten opzichte van de boekwaarde (totale activa minus passiva). Deze verhouding wordt vaak gebruikt om bedrijven met veel activa of financiële instellingen te beoordelen waar materiële activa een cruciale rol spelen.

Formule: Marktprijs per aandeel / Boekwaarde per aandeel

Een K/B-verhouding lager dan 1 kan wijzen op onderwaardering, hoewel dit afhankelijk is van de context. Ze kunnen ook wijzen op noodlijdende of ondermaats presterende activa, dus de gezondheid van de onderliggende balans moet in overweging worden genomen.

3. Bedrijfswaarde/EBITDA (EV/EBITDA)

De verhouding tussen bedrijfswaarde en EBITDA is een populair alternatief voor de koers-winstverhouding, omdat het schulden omvat en belastingen en niet-contante uitgaven uitsluit. Dit geeft een kapitaalstructuurneutraler beeld van de kernwinstcapaciteit van een bedrijf.

Formule: Bedrijfswaarde/EBITDA

EV/EBITDA wordt vaak gebruikt om bedrijven met verschillende kapitaalstructuren of in sectoren met een hoge hefboomwerking te vergelijken, wat een duidelijker inzicht biedt in de operationele efficiëntie.

4. Koers-winst-groeiverhouding (PEG)

De PEG-ratio verfijnt de traditionele koers-winstverhouding door rekening te houden met de verwachte winstgroei, wat een dynamischere evaluatie van de waardering ten opzichte van de prestatieverwachtingen oplevert.

Formule: Koers-winstverhouding / Jaarlijkse winst per aandeel (WPA)

Een PEG-ratio van rond de 1 wordt doorgaans geïnterpreteerd als 'reële waarde', hoewel er in verschillende sectoren uiteenlopende interpretaties bestaan. Het helpt bij het contextualiseren van hoge of lage koers-winstverhoudingen, afhankelijk van de verwachte groeitrajecten.

5. Analyse van contante kasstromen (DCF)

Hoewel het geen ratio is, blijft DCF een gouden standaard voor intrinsieke waardering. Het omvat het projecteren van toekomstige kasstromen en het disconteren ervan naar de contante waarde met behulp van de gewogen gemiddelde kapitaalkosten (WACC) van een bedrijf. Hoewel DCF data-intensief en aannamegevoelig is, biedt het een gedetailleerd beeld van de waardegeneratie in de loop van de tijd, onafhankelijk van winstvervormingen op korte termijn.

6. Dividend Discount Model (DDM)

Het DDM is het meest toepasbaar op dividendbetalende bedrijven en waardeert een aandeel door de huidige waarde van verwachte toekomstige dividendbetalingen te schatten. Het kan stabieler zijn dan winstgebaseerde modellen voor volwassen, stabiele bedrijven met een consistente uitkeringsgeschiedenis.

Kortom, hoewel de koers-winstverhouding een nuttig instrument blijft, is het zeker geen allesomvattende maatstaf. Slimme beleggers gebruiken vaak een reeks waarderingsmethoden, waarbij ze ratio's zoals koers-boekwaarde, EV/EBITDA en PEG vergelijken met kwalitatieve factoren. Deze holistische benadering minimaliseert risico's, verbetert de nauwkeurigheid en leidt uiteindelijk tot robuustere beleggingsresultaten.